نرم افزار

 

نرم‌‌افزار در مقايسه با ساير مصنوعات توليدي يك تفاوت مهم و اساسي دارد. مصنوعات (مانند اتومبيل، تلويزيون، يخچال، ...) بر اساس يك مجموعه وظيفه‌‌مندي قطعي ساخته مي‌‌شوند و پس از آن در وظيفه‌‌مندي‌‌هاي مصنوع تغييري ايجاد نمي‌‌گردد. البته ممكن است وظيفه‌‌مندي‌‌هاي هر مصنوع، كم يا زياد شود امّا هرگونه تغيير در وظيفه‌‌مندي‌‌ها منجر به ساخت مدل جديدي از آن مصنوع مي‌‌گردد و كسي انتظار ندارد كه اين وظيفه‌‌مندي‌‌هاي جديد در مدل‌‌هاي موجود اعمال گردند. امّا نرم‌‌افزار پس از توليد اوليه تا پايان عمر در حال تغيير و تحول است و بايستي متناسب با نيازها، سياست‌‌ها، و قوانين جديد تغيير يابد. بنابراين بهتر است نرم‌‌افزار با يك موجود زنده به جاي يك مصنوع مقايسه گردد. بديهي است نرم‌‌افزاري را مي‌‌توان به راحتي و به شكل صحيح تغيير داد كه راجع به آن به اندازه كافي اطلاعات در دسترس باشد. چنانچه خواسته‌‌هاي اوليه، طراحي، چگونگي پياده‌‌سازي و آزمون نرم‌‌افزارها در مراحل ساخت به خوبي مستند شوند در اينصورت اعمال تغييرات در نرم‌‌افزارها به راحتي قابل مديريت و انجام است. بديهي است كه تأثير تغييرات جديد بايستي در مستندات سيستم اعمال گردد تا مستندات آخرين وضعيت سيستم نرم‌‌افزاري را نمايش دهند.
چهار دهه از شروع اقدامات اوليه براي سامان‌‌دهي پروسه توليد نرم‌‌افزار مي‌‌گذرد. اوايل به دليل فقدان يك رويه منظم (متدولوژي) براي طي پروسه توليد نرم‌‌افزار، مشكلات زيادي فراروي توليد كنندگان نرم‌‌افزار بود كه نتيجه آن كيفيت ضعيف نرم‌‌افزارهاي توليدي، سربار هزينه‌‌اي، و عدم تحقق برنامه‌‌هاي زمانبندي شده بود.
كم‌‌كم نياز به تدوين متدولوژي، مدل ساخت، و تبعيت از آنها در پروسه ساخت نرم‌‌افزار بيشتر ملموس شد و در اين چهاردهه متدولوژي‌‌هاي زيادي تدوين شد و با بكارگيري آنها، نرم‌‌افزارهاي با كيفيت بيشتري توليد شد. اين متدولوژي‌‌ها عموماً روي يكي از دو روش ساختيافته يا شي‌‌گرا پايه‌‌گذاري شده‌‌اند. متدولوژي‌‌هاي بر پايه روش ساختيافته در اواسط دهه 80 ميلادي كاملاً به بلوغ خود رسيدند و متدولوژي‌‌هاي بر پايه شي‌‌گرايي نيز با طراحي زبان مدلسازي UML سريعتر به سمت وحدت و بلوغ خود نزديك شدند. در همين راستا، مؤسساتي با بهره‌‌گيري از تجربيات حاصل از ده‌‌ها سال توليد نرم‌‌افزار اقدام به تدوين استانداردها و توصيه‌‌هايي براي توليد نرم‌‌افزار نمودند. مؤسساتي كه در تدوين استانداردهاي مورد نياز صنعت نرم‌‌افزار پيشرو هستند عبارتند از مؤسسه DOD(1.Department of Defense) (بزرگترين كارفرماي متقاضي توليد نرم‌‌افزار)، سازمان NASA، آژانس فضايي اروپا، مؤسسه IEEE (بزرگترين انجمن حرفه‌‌اي در رشته IT ( 2. Information Technology))، و مؤسسه تدوين استاندارد ISO.استانداردهاي مهندسي نرم‌‌افزار مجموعه‌‌اي از پروسه‌‌ها مي‌‌باشند كه تمامي وظايفي كه بايستي در چرخه توليد و بكارگيري يك محصول نرم‌‌افزاري انجام شود را بيان مي‌‌كنند. نكته مهم اينست كه اين پروسه‌‌ها چگونگي انجام يك وظيفه را بيان نمي‌‌كنند بلكه صرفاً مجموعه‌‌اي از وظايف و فعاليتها را بيان مي‌‌كنند كه بايستي در دوره‌‌هاي زماني معيني انجام شوند. اين رويه در تمامي استانداردهاي مهندسي نرم‌‌افزار رعايت مي‌‌شود تا اولاً آنها فراتر از يك متدولوژي عمل كنند و ثانياً اجازه دهند مهندسين نرم‌‌افزار بر حسب نوع محصول نرم‌‌افزاري از متدولوژي كه چگونگي انجام وظايف را بيان مي‌‌كند، استفاده كنند. نكته جالب توجه اينست كه استانداردهاي جهاني حتي از نظر نوع نگرش مهندسي نرم‌‌افزار (ساختيافته يا شي‌‌گرا) نيز خود را محدود نكرده‌‌اند و توصيه‌‌ها و قوانيني را مطرح كرده‌‌اند كه در هر دو ديدگاه قابليت استفاده دارند.

متأسفانه به علت فقدان استاندارد يا لااقل توصيه‌‌اي واحد براي مستندسازي محصولات نرم‌‌افزاري و بي‌‌توجهي سازندگان نرم‌‌افزار و كارفرمايان، نرم‌‌افزارهاي توليد شده در ايران اكثراً فاقد حداقل مستندات لازم هستند. البته فشار كارفرمايان به پيمانكاران براي كاهش هزينه توليد نرم‌‌افزار عموماً منجر به حذف و يا كم رنگ شدن بخش مستندات سيستم‌‌هاي نرم‌‌افزاري شده است. يادآوري مي‌‌گردد بطور متوسط 30% هزينه توليد هر نرم‌‌افزار صرف تهيه مستندات آن سيستم مي‌‌گردد.در اين طرح ملي در نظر است توصيه‌‌هايي ارائه گردد تا حداقل مستندات لازم براي هر محصول نرم‌‌افزاري توسط توليد‌‌كنندگان نرم‌‌افزار تهيه گردد. در اين گزارش سعي شده است شناختي از استانداردهاي اصلي مهندسي نرم‌‌افزار با تكيه بر مستندسازي بصورت اجمالي ارائه گردد. در اين راستا، استانداردهاي مهندسي نرم‌‌افزار تدوين شده توسط DOD ، سازمان NASA ، آژانس فضايي اروپا، مؤسسه IEEE ، و مؤسسه ISO/IEC جمع‌‌آوري شده كه هر يك از آنها بطور خلاصه معرفي مي‌‌گردد.
با توجه به مطالب ارائه شده در بخش دوم اين گزارش، استاندارد ISO/IEC 1220 بعنوان استاندارد مرجع توليد و مستندسازي سيستم‌‌هاي نرم‌‌افزاري انتخاب مي‌‌گردد. امّا سعي مي‌‌شود با استفاده از استانداردهاي MIL-STD-498 ، J-STD-016-1995 و IEEE/EIA 12207 و الزامات خاص كشور ايران، استاندارد مستندسازي محصولات نرم‌‌افزاري ايران تهيه و در گزارش بعدي ارائه گردد.
در ادامه اين گزارش، ابتداء اصول و تحولات استانداردهاي مهندسي نرم‌‌افزار در بخش دوم شرح داده مي‌‌شود. سپس به ترتيب، استانداردهاي DOD ، سازمان NASA ، آژانس فضايي اروپا، مؤسسه ISO/IEC و مؤسسه IEEE هر يك در يك بخش مستقل بطور خلاصه معرفي مي‌‌گردد. در بخش‌‌هاي هشتم و نهم گزارش، دو زبان PSL/PSA و UML كه به ترتيب زبان‌‌هاي مدلسازي بر اساس روش ساختيافته و روش شي‌‌گراء هستند معرفي مي‌‌گردد. اين زبانها مخصوصاً UML مي‌‌توانند تاثيرات خوبي بر استانداردسازي مستندات محصولات نرم‌‌افزاري بگذارند. نهايتاً در بخش دهم، ابزارها و محيط‌‌هاي پشتيباني توليد

نرم افزار و چند نمونه از آنها بصورت اجمالي معرفي مي گردد .

زبان مدلسازي يكنواخت (UML) مي‌تواند در جهت ارتقاي كيفيت و توجه به اصول مهندسي نرم‌افزار در كشور مؤثر باشد  

   

علي‌رغم مزيتهاي عمده‌اي كه كارشناسان براي صنعت نرم‌افزار ايران برمي‌شمرند (از جمله نيروي انساني مستعد و ارزان)، اين صنعت در كشور ما با افت شديد كيفيت روبرو است. نه شركتهاي نرم‌افزاري معدود كشور، چندان به دنبال بكارگيري استانداردها و روشهاي علمي طراحي و توليد نرم‌افزار هستند و نه فرهنگ مصرف ما كيفيت‌طلب است. مشتريان بزرگ و مشكل‌پسند (كه معمولاً شركتهاي بزرگ دولتي هستند) نيز طالب خريد از خارج هستند و عدم كيفيت نرم‌افزارهاي ساخت داخل را بهانه مي‌كنند. يكي از مهمترين اقداماتي كه دولت بايستي در جهت اصلاح اين بازار آشفته انجام دهد، ترويج استانداردهاي مدلسازی نرم‌افزار است. مدلهای استاندارد، تعريف دقيقتر نرم‌افزار را ممكن ساخته و از سوءتفاهمات جلوگيري مي‌كنند. اين مدلها همچنين ارزيابي نرم‌افزار را تسهيل نموده و ابزاري براي سوق دادن صنعت نرم‌افزار بسوي رعايت معيارهاي كيفي و اصول مهندسي نرم‌افزار فراهم مي‌آورند. مقالة زير به معرفي يكي از مهمترين اين استانداردها پرداخته است:

 

زبان مدلسازي يكنواخت:

 

زبان مدلسازي يكنواخت يا Unified Modeling Language (UML)، يك زبان مدلسازي است كه براي تحليل وطراحي سيستمهاي شي‌گرا بكار مي‌رود. UML اولين بار توسط شركت Rational ارائه شد و پس از آن از طرف بسياري از شركت‌هاي كامپيوتري و مجامع صنعتي و نرم‌افزاري دنيا مورد حمايت قرار گرفت؛ به طوريكه تنها پس از يك سال، توسط گروه Object Management Group، به عنوان زبان مدلسازي استاندارد پذيرفته شد. UML تواناييها و خصوصيات بارز فراواني دارد كه مي‌تواند به طور گسترده‌اي در توليد نرم‌افزار استفاده گردد. در ادامة اين مقاله ابتدا به تاريخچة UML و در ادامه به معرفي، ويژگيها و نمودارهاي آن پرداخته مي‌شود و در پايان، روند حركت به سمت UML و اهميت آن براي ايران، بررسي خواهد شد.

 

تاريخچة UML :

 

ديدگاه شي‌گرايي (Object Oriented) از اواسط دهه 1970 تا اواخر دهه 1980 در حال مطرح شدن بود. در اين دوران تلاشهاي زيادي براي ايجاد روشهاي تحليل و طراحي شي‌گرا صورت پذيرفت. در نتيجة اين تلاشها بود كه در طول 5 سال يعني 1989 تا 1994، تعداد متدولوژيهاي شي‌گرا از كمتر از 10 متدولوژي به بيش از 50 متدولوژي رسيد. تكثر متدولوژيها و زبانهاي شي‌گرايي و رقابت بين اينها به حدي بود كه اين دوران به عنوان "جنگ متدولوژيها" لقب گرفت. از جمله متدولوژيهاي پركاربرد آن زمان مي‌توان از Booch، OOSE، OMT، Fusion، Coad-Yourdan، Shlayer-Mellor وغيره نام برد. فراواني و اشباع متدولوژيها و روشهاي شي‌گرايي و نيز نبودن يك زبان مدلسازي استاندارد، باعث مشكلات فراواني شده بود. از يك طرف كاربران از متدولوژيهاي موجود خسته شده بودند، زيرا مجبور بودند از ميان روشهاي مختلف شبيه به هم كه تفاوت كمي در قدرت و قابليت داشتند يكي را انتخاب كنند. بسياري از اين روشها، مفاهيم مشترك شي‌گرايي را در قالبهاي مختلف بيان مي‌كردند كه اين واگرايي و نبودن توافق ميان اين زبانها، كاربران تازه‌كار را از دنياي شي‌گرايي زده مي‌كرد و آنها را از اين حيطه دور مي‌ساخت. عدم وجود يك زبان استاندارد، براي فروشندگان محصولات نرم‌افزاري نيز مشكلات زيادي ايجاد كرده بود.

 

اولين تلاشهاي استانداردسازي از اكتبر 1994 آغاز شد، زماني كه آقاي Rumbaurgh صاحب متدولوژي OMT به آقاي Booch در شركت Rational پيوست و اين دو با تركيب متدولوژيهاي خود، اولين محصول تركيبي خود به نام "روش يكنواخت" را ارائه دادند. در سال 1995 بود كه با اضافه شدن آقاي Jacobson به اين دو، روش يكنواخت ارائه شده با روش OOSE نيز تركيب شد واين خود سبب ارائة UML نسخة 0.9 در سال 1996 گرديد. سپس اين محصول به شركتهاي مختلفي در سراسر جهان به صورت رايگان ارائه شد و استقبال شديد شركت‌ها از اين محصول و تبليغات گسترده شركت Rational، سبب آن شد كه گروه OMG، نسخة 1.0 UML را به عنوان زبان مدلسازي استاندارد خود بپذيرد. تلاشهاي تكميلي UML استاندارد ادامه پيدا كرد و نسخة 1.1 آن در سال 1997 و نسخه 1.3 آن در سال 1999 ارائه گرديد.

 

 UML چيست؟

 

UML يا زبان مدلسازي يكنواخت، زباني است براي مشخص كردن (Specify)، مصورسازي (Visualize)، ساخت (Construction) و مستندسازي (Documenting) سيستمهاي نرم‌افزاري و غير نرم‌افزاري و نيز براي مدلسازي سيستمهاي تجاري. اما چرا مدل و مدلسازي؟

 

ايجاد يك مدل براي سيستمهاي نرم‌افزاري قبل از ساخت يا بازساخت آن، به اندازه داشتن نقشه براي ساختن يك ساختمان ضروري و حياتي است. بسياري از شاخه‌هاي مهندسي، توصيف چگونگي محصولاتي كه بايد ساخته شوند را ترسيم مي‌كنند و همچنين دقت زيادي مي‌كنند كه محصولاتشان طبق اين مدلها و توصيفها ساخته شوند. مدلهاي خوب و دقيق در برقراري يك ارتباط كامل بين افراد پروژه، نقش زيادي مي‌توانند داشته باشند. شايد علت مدل كردن سيستمهاي پيچيده اين باشد كه تمامي آن را نمي‌توان يكباره مجسم كرد، بنابراين براي فهم كامل سيستم و يافتن و نمايش ارتباط بين قسمتهاي مختلف آن، به مدلسازي مي‌پردازيم. UML زباني است براي مدلسازي يا ايجاد نقشه توليد نرم‌افزار.

 

به عبارت ديگر، يك زبان، با ارائه يك فرهنگ لغات ويك مجموعه قواعد، امكان مي‌دهد كه با تركيب كلمات اين فرهنگ لغات و ساختن جملات، با يكديگر ارتباط برقرار كنيم. يك زبان مدلسازي، زباني است كه فرهنگ لغات و قواعد آن بر نمايش فيزيكي و مفهومي آن سيستم متمركزند. براي سيستمهاي نرم‌افزاري نياز به يك زبان مدلسازي داريم كه بتواند ديدهاي مختلف معماري سيستم را در طول چرخة توليد آن، مدل كند.

 

فرهنگ واژگان و قواعد زباني مثل UML به شما مي‌گويند كه چگونه يك مدل را بسازيد و يا چگونه يك مدل را بخوانيد. اما به شما نمي‌گويند كه در چه زماني، چه مدلي را ايجاد كنيد. يعني UML فقط يك زبان نمادگذاري (Notation) است نه يك متدولوژي. يك زبان نمادگذاري شامل نحوة ايجاد و نحوة خواندن يك مدل مي‌باشد، اما يك متدولوژي بيان مي‌كند كه چه محصولاتي بايد در چه زماني توليد شوند و چه كارهايي با چه ترتيبي توسط چه كساني، با چه هزينه‌اي، در چه مدتي و با چه ريسكي انجام شوند.

 

 

 ويژگيهاي UML :

 

UML داراي ويژگيهاي بارز فراواني است كه در اين قسمت به آنها مي‌پردازيم. UML يك زبان مدلسازي است اما چيزي فراتر از چند نماد گرافيكي است. بطوريكه در وراي اين نمادها، يك سمانتيك (معناشناسي) قوي وجود دارد، بطوريكه يك توليدكننده مي‌تواند مدلهايي توليد كند كه توليد‌كننده‌هاي ديگر و يا حتي يك ماشين آن را بخواند و بفهمد. بنابراين يكي ديگر از نقش‌هاي مهم UML "تسهيل ارتباط" بين اعضاي پروژه و يا بين توليدكنندگان مختلف مي‌باشد. اين ارتباط بسيار مهم است. شايد دليل اصلي اينكه توليد نرم‌افزار به صورت فريبنده‌اي دشوار است، همين عدم ارتباط مناسب بين اعضاي پروژه باشد و اگر در توليد نرم‌افزار، بين اعضاي پروژه گزارشهاي هفتگي و مداوم وجود داشته باشد، بسياري از اين دشواريها برطرف خواهد شد.

 

البته اين را هم بايد در نظر گرفت كه UML كمي پيچيده است و اين به خاطر آن است كه سعي شده است نمودارهايي فراهم شود كه در هر موقعيتي و با هر ترتيبي قابل استفاده باشند. دليل ديگر پيچيدگي از آنجا ناشي مي‌شود كه UML تركيبي است از زبانهاي مختلف، كه براي حفظ سازگاري و جمع كردن خصوصيات مثبت آنها، ناگزير از پذيرش اين پيچيدگي مي‌باشد.

 

UML موفقيت طرح را تضمين نمي‌كند، اما در عين حال خيلي چيزها را بهبود مي‌بخشد. به عنوان مثال استفاده از UML، تا حد زيادي، هزينه‌هاي ثابتي نظير آموزش و استفاده مجدد از ابزارها را در هنگام ايجاد تغيير در سازمان و طرحها كاهش مي‌دهد.

 

مساله ديگر اينكه، UML يك زبان برنامه‌نويسي بصري (visual) نيست، اما مدلهاي آن را مي‌توان مستقيماً به انواع زبانهاي مختلف ارتباط داد. يعني امكان نگاشت از مدلهاي UML به كد زبانهاي برنامه‌نويسي مثل Java و VC++ وجود دارد كه به اين عمل "مهندسي روبه‌جلو" مي‌گويند. عكس اين عمل نيز ممكن است؛ يعني اين امكان وجود دارد كه شما بتوانيد از كد يك برنامه زباني شي‌گرا، مدلهاي UML معادل آن را بدست آوريد. به اين عمل "مهندسي معكوس" مي‌گويند. مهندسي روبه‌جلو و معكوس از مهمترين قابليتهاي UML به شمار مي‌روند، البته نياز به ابزار Case مناسبي داريد كه از اين مفاهيم پشتيباني‌كنند.

 

اگر با زبانهاي مدلسازي ديگر كار كرده باشيد، براي كار با UML مشكل چنداني نخواهيد داشت. اما براي شروع كار با UML به عنوان اولين زبان مدلسازي، بهتر است فقط با نمودارهاي خاصي كار كنيد. براي اين كار بهتر است ابتدا با نمودارهاي مورد كاربرد و تعامل كار كنيد و پس از مدتي كار و آشنا شدن با ويژگيهاي اولية آن، به يادگيري و استفاده از نمودارها واجزاي ديگر بپردازيد. در مقايسه با زبانهاي مدلسازي ديگر مثلER  و زبان فلوچارتي DR، زبان UML نمودارهاي قويتر و قابل‌فهمتري را ارائه مي‌دهدكه شامل تمامي مراحل چرخة حيات توليد نرم‌افزار (تحليل، طراحي، پياده‌سازي و تست) مي‌شود.

 

يكي ديگر از ويژگيهاي مهم UML اين است كه مستقل از متدولوژي يا فرايند توليد نرم‌افزار مي‌باشد و اين بدان معني است كه شما براي استفاده از UML، نياز به استفاده از يك متدولوژي خاص نداريد و مي‌توانيد طبق متدولوژي‌هاي قبلي خود عمل كنيد با اين تفاوت كه مدلهايتان را با UML نمايش مي‌دهيد. البته مستقل‌بودن از متدولوژي و فرايند توليد، يك مزيت براي UML مي‌باشد؛ زيرا بسياري از انواع پروژه‌ها و سيستمها نياز به متدولوژي خاص خود دارند. اگر UML در پي پياده كردن همة اينها بر مي‌آمد، يا بسيار پيچيده مي‌شد و يا استفاده خود را محدود مي‌كرد. البته متدولوژيهايي براساس UML در حال شكل‌گيري مي‌باشند.

 

از ديگر ويژگيهاي UML مي‌توان به پشتيباني از مفاهيم سطح بالاي شي‌گرايي مثل Collaboration، Framework، Pattern و Component اشاره كرد. همچنين UML با استفاده از يك سري مكانيزمهاي گسترش‌پذير امكان مي‌دهد كه بتوان زبانهاي مدلسازي جديدتري (با گسترش مفاهيم پايه‌اي موجود) ايجادكرد.

 

 نمودارهاي UML :

 

در اين بخش به معرفي نمودارهاي UML مي‌پردازيم وعلاقمندان به آشنايي بيشتر را، دعوت به مطالعه مراجع معرفي شده، مي‌نماييم:

 

نمودار كلاس (Class Diagram):

 

اين نمودار،كلاسها، واسطها و همكاري و روابط بين آنها را نمايش مي‌دهد. و نمودار اصلي و مركزي UML  مي‌باشد. كه بيان‌كننده ساختار ايستاي سيستم نرم‌افزاري مي‌باشد.

 

نمودار اشياء (Object Diagram):

 

اين نمودار، اشياء سيستم و روابط بين آنها را نمايش مي‌دهد. در واقع يك تصوير لحظه‌اي از نمودار كلاس مي‌باشد.

 

نمودار موردكاربرد (Usercase Diagram):

 

اين نمودار، تعامل كاربران خارجي و سيستم را مدل مي‌كند و از جهاتي شبيه نمودار سطح صفر DFD مي‌باشد كه جنبه‌هاي رفتاري سيستم را نمايش مي‌دهد. اين نمودار نقطه‌ ورودي براي تمامي نمودارهاي ديگري است كه به تشريح نيازمنديها و معماري و پياده‌سازي سيستم مي‌پردازند.

 

نمودارهاي تعامل (Interaction Diagram):

 

اين نمودارها، بيان كننده تعامل هستند كه شامل اشياء مختلف و روابط بين آنها و همچنين پيغامهايي كه بينشان رد و بدل مي‌شود مي‌باشند. اين نمودارها جنبه‌هاي پوياي يك سيستم را مدل مي‌كنند و خود بر دو نوعند: نمودار توالي(Sequence Diagram) كه ترتيب زماني تعامل‌ها را نشان مي‌دهد و نمودار همكاري(Collaboration Diagram) كه تاكيد بر نمايش ساختاري تعامل‌ها دارد.

 

نمودارحالت (Statechart Diagram):

 

اين نمودار، بيان‌كننده جنبه‌هاي رفتاري سيستم مي‌باشد و در واقع توصيف رسمي يك كلاس بوده كه شامل حالات، انتقال بين حالات، رخدادها و فعاليتها مي‌باشد. از اين نمودارها براي نمايش دادن چرخه حيات اشياء يك كلاس خاص نيز مي‌توان استفاده كرد.

 

نمودار فعاليت(Activity Diagram):

 

اين نمودار، نوع خاصي است از نمودار حالت، كه انتقال جريان از يك فعاليت به فعاليت ديگر را نمايش مي‌دهد. اين نمودار جنبه‌هاي پوياي يك سيستم را نمايش مي‌دهد. در واقع حالات اين نمودار، گامهاي ترتيبي انجام يك عمل را نمايش مي‌دهند.

 

نمودار اجزاء(Component Diagram):

 

از جمله نمودارهاي پياده‌سازي مي‌باشد و سازماندهي و روابط بين مجموعه‌اي از اجزاء را نمايش مي‌دهد. اين نمودار، جنبه هاي ايستاي پياده‌سازي يك سيستم را مدل مي‌كند.

 

 

نمودار به‌كارگماري(Deployment Diagram):

 

پيكربندي گره‌هاي پردازشي زمان اجرا را نمايش مي‌دهد. كه براي مدل كردن جنبه‌هاي ايستاي به‌كار‌گماري يك معماري بكار مي‌رود. همچنين نمايش‌دهندة اجزاي استفاده‌شده زمان اجرا مثل كتابخانه‌هاي DLL، فايل‌هاي اجرايي، كدهاي مبدا و روابط بين آنها مي‌باشد.

 

البته اين نمودارها تمام نمودارهاي UML نيستند بلكه بسته به نياز و با كمك ابزارهاي Case ميتوان نمودارهاي ديگري نيز تعريف و استفاده كرد.

 

 روند حركت به سمت UML در جهان:

 

قبل از ارائه UML، زبان مدلسازي استانداردي وجود نداشت و استفاده‌كنندگان مجبور بودند از ميان زبانهاي مختلف موجود ‌كه هيچيك تقريباً كامل نبودند و تفاوتهايي با هم داشتند، يكي را انتخاب كنند. تفاوتهاي زبانهاي مدلسازي، چندان قدرت مدلسازي را افزايش نداده بود، اما در عوض باعث افول صنعت شي‌گرايي و سردرگمي كاربران شده بود. در چنين شرايطي طبيعي بود كه استقبال زيادي از يك زبان مدلسازي استاندارد كه ويژگيهاي بارز زيادي داشت، بشود. بسياري از شركتها در همان اوايل كار به UML روي آوردند و تعداد ديگري نيز پس از تثبيت UML، آن را به عنوان استراتژي توليد ومستندسازي خود پذيرفتند.

 

 

 

OMG كه كنسرسيومي است متشكل از 700 شركت معتبر آمريكا، از UML حمايت كرد و آن را به عنوان زبان مدلسازي استاندارد خود اعلام كرد. البته علاوه بر استاندارد شدن، حمايت جداگانه شركت‌هاي بزرگ دنيا مثل Hewlett-Packard، I-Logix، Microsoft، IBM، Oracle و بسياري ديگر، خود سبب افزايش كاربرد آن در محافل صنعتي و نرم‌افزاري دنيا گرديد. امروزه نيز با ارائه نسخه 1.3 و رفع مشكلات گذشته، روز به روز بر كاربران آن افزوده مي‌شود.

UML چيست ؟

مراحل پنج گانه برنامه نويسی ، نقطه شروع مناسبی برای طراحی يک برنامه است ( اولين فاز). در ادامه با استفاده از پالايش ( بهسازی ) يکطرفه مراحل پنج گانه برنامه نويسی ، فاز دوم طراحی يک برنامه انجام خواهد شد . استفاده از شبه کد بمنظور ارائه جزئيات پالايش ، کمک قابل توجه و مفيدی در ارتباط با طراحی برنامه را بدنبال خواهد داشت . رويکرد فوق ( مراحل پنج گانه برنامه نويسی ) ، روشی مفيد بمنظور طراحی يک برنامه است . در اين راستا برخی از طراحان برنامه های کامپيوتری ترجيح می دهند که از يک روش دقيق تر و موشکافانه تر استفاده نمايند . UML(Unified Modeling Language) مبتنی بر چنين رويکردی است .
UML ،زبانی استاندارد بمنظور مشخص نمودن ، پيش بينی ، ايجاد و مستند سازی توليدات نرم افزاری است . UML ، مجموعه ای از بهترين امکانات مهندسی را بمنظور استفاده در مدل سازی سيستم های بزرگ و پيچيده ارائه که کارآئی آنان به اثبات رسيده است . UML يک متدولوژی رسمی برای پياده سازی نرم افزار است .

 

روند شکل گيری UML

 
برنامه نويسی شی گراء ( OOP ) ، از اوايل سال 1960 مطرح گرديد . برنامه نويسی شی گراء با اينکه بعنوان يک ايده جديد مطرح شده بود ولی بسرعت زبان های مدل سازی شی گراء برای پوشش ايده فوق ، مطرح و پياده سازی گرديدند. در فاصله سال های 1970 تا اواخر 1980 چندين زبان مدل سازی شی گراء پياده سازی گرديد . تعداد زبان ها ی مدل سازی شی گراء در سال 1995 به بيش از پنجاه نمونه رسيده بود .
از افراد فعال و پيشرو در اين زمينه می توان به Jim Rumbaugh ( شرکت جنرال الکتريک )، Grady Booch ( شرکت Rational software ) و Ivar Jacobson ( شرکت Objectory ) اشاره نمود. هر يک از افراد فوق ، تلاش گسترده ای را در جهت مدل سازی زبان برنامه نويسی انجام داده بودند . در سال 1994 ، Rumbaugh شرکت جنرال الکتريک را ترک و به Booch در شرکت Rational Software ملحق گرديد. يک سال بعد ، شرکت Rational Software ، شرکت Objectory را خريداری و افراد ياد شده همکاری خود را با يکديگر و در يک شرکت مشترک آغاز نمودند. ماحصل همکاری فوق ، ارائه اولين نسخه UML 0.9 توسط شرکت Rational software در سال 1996 بود .

در ساليان بعد ، OMG)Object Management Group) ، تلاش های گسترده ای را بمنظور ارتقاء و بهسازی UML آغاز نمود. در اواسط سال 2001 ، اعضاء OMG ، کار خود را بمنظور ارتقاء به UML 2.0 آغاز نمودند. در حا ل حاضر ، UML شامل مدل سازی ويژوال ، شبيه سازی و امکانات پياده سازی است . تعداد زيادی از ابزارهای UML طراحی و در اختيار علاقه مندان قرار گرفتند . Rational Rose 2002 از شرکت Rational Software ، نرم افزار Describe Enterprise از شرکت Embarcadero Technologies و Visio 2002 از شرکت مايکروسافت . نمونه هائی از ابزارهای UML می باشند .

 

دياگرام های UML

UML يک ابزار ويژوال بوده و از انواع متفاوتی دياگرام استفاده می نمايد . هر يک از دياگرام های UML ، امکان مشاهده يک سيستم نرم افزاری را از ديدگاههای متفاوت و با توجه به درجات متفاوت Abstraction در اختيار پياده کنندگان قرار می دهد. برخی از دياگرام های UML عبارتند از :

·        Class Diagram

·        State Diagram

·        Sequence Diagram

·        Collaboration Diagram

·        Activity Diagram

·        Component Diagram

·        Deployment Diagram

آناليز شی گراء OOA

آناليز شی گراء و يا OOA ، يک متدولوژی قدرتمند برای تجزيه و تحليل فرآيند پياده سازی نرم افزار است . در زمان استفاده از OOA ، هر چيز در فرآيند پياده سازی نرم افزار بمنزله کلاس در نظر گرفته خواهد شد ( اين طرز تفکر می بايست محور آناليز سيستم قرار گيرد ) . مثلا" در يک بيمارستان هر يک از عناصر موجود نظير : دکتر ، پرستار ، بيمار و ملاقات کننده ، بمنزله يک کلاس در نظر گرفته می شوند . هر نسخه جديدی که از يک کلاس ايجاد می گردد ، بمنزله يک نمونه ( Instance ) از کلاس در نظر گرفته خواهد شد . محوريت فرآيند آناليز شی گراء ، تاکيد بر ايجاد کلاس های مورد نياز سيستم است .
مهمترين و اصلی ترين رويکرد OOA ،يافتن پاسخ مناسب برای سوالاتی است که با What شروع و در فرآيند پياده سازی نرم افزار حضوری موثر دارند . نمونه سوالات OOA در اين زمينه عبارتند از : " چه کلاس هائی در برنامه وجود دارد؟" . " چه چيزی را برنامه انجام خواهد داد ؟" " هر يک از کلاس ها در برنامه چه عملياتی را بمنظور حل مسئله انجام خواهند داد ؟" " مسئوليت هر کلاس در برنامه چيست ؟" در OOA ، تاکيد بر آناليز اشياء ، فعاليت ها و مسئوليت های سيستم نرم افزاری است .

 

طراحی شی گراء OOD

نکته اساسی در طراحی شی گراء ، تاکيد و سرو کار داشتن با سوالاتی است که با How شروع و در فرآيند پياده سازی نرم افزار حضوری فعال و موثر خواهند داشت . " چگونه اين کلاس داده را جمع آوری می کند ؟" . " چگونه اين کلاس گزارش را چاپ می نمايد ؟" ، نمونه سوالاتی در اين زمينه می باشند .در نمونه مثال بيمارستان، وضعيت فوق به خصلت ها ، صفات و متدهای يک کلاس مرتبط می گردد .
بنابراين OOA ، کلاس های مورد نظر و ضروری بمنظور نيل به اهداف نرم افزار را مشخص می نمايد و محور عمليات بر جستجو و تبين جايگاه يک کلاس در برنامه متمرکز است . در OOD ، تاکيد بر پياده سازی کلاس ها ، صفات و خصايصی است که بمنزله هسته يک کلاس مطرح می گردند . ترکيب هر يک از فعاليت های فوق ( آناليز شی گراء و طراحی شی گراء ) بهمراه پياده سازی لينک هائی که با کلاس ها سروکار دارند جملگی بعنوان بخشی از فرآيند OOP ( برنامه نويسی شی گراء ) محسوب می گردند.

 

دياگرام های كلاس UML

دياگرام کلاس در UML يکی از مهمترين دياگرام ها تلقی می گردد . دياگرام فوق ، مسئوليت مدل سازی ساختار کلاس و محتويات را با استفاده از عناصری نظير کلاس ها ، اشياء و پکيج ها برعهده دارد . اين دياگرام همچنين ، ارتباطاتی نظير : توارث و پيوستگی را نمايش خواهد داد. دياگرام فوق ، شکل خلاصه و استانداردی بمنظور نمايش يک کلاس را ارائه می نمايد. در اين راستا از يک مستطيل که به سه بخش متفاوت تقسيم می گردد ، استفاده می شود. در اولين بخش مستطيل ، نام کلاس قرار می گيرد . در دومين بخش مستطيل ، خصلت های يک کلاس قرار خواهند گرفت ( ممکن است از واژه صفات و يا متغير نيز استفاده گردد ) و در بخش سوم ، متدهای يک کلاس قرار می گيرند.متدهای هر کلاس ، عملياتی را که يک کلاس می تواند انجام دهد ، مشخص می نمايند. شکل زير ، يک دياگرام کلاس نمونه را نشان می دهد. در اولين بخش ، نام کلاس Vehicle مشخص شده است .نام هر کلاس با يک حرف بزرگ شروع و در موارديکه نام کلاس شامل بيش از يک کلمه باشد ، هر کلمه در نام کلاس با يک حرف بزرگ آغاز می گردد . Vehicle ، PassengerCar و IncomeStatement نمونه هائی در اين زمينه می باشند .استفاده از از فضای خالی بين کلمات تشکيل دهنده نام يک کلاس ، مجاز نمی باشد .

خصايص كلاس Properties , Attributes

در دياگرام کلاس Vehicle و در بخش دوم از شش خصلت Integer استفاده شده است . در نمونه کلاس های ديگر ، يک کلاس ممکن است دارای دهها خصلت باشد .در برخی زبانهای برنامه نويسی نظير ويژوال بيسيک دات نت ،از خصلت با نام Prtoperty نيز ياد می گردد. هر خصلت می تواند دارای مقادير متفاوتی باشد . مقادير جاری خصلت ها ، وضعيت يک کلاس را تشريح می نمايند . در مقام مقايسه می توان خصايص يک شی را نظير نقش اسامی در يک جمله در نظر گرفت ( مقايسه فوق صرفا" جنبه آموزشی دارد ) .

 

علايم + و –

 
همانگونه که مشاهده می گردد ، هر entry دربخش دوم دياگرام کلاس Vehicle ، دارای يک علامت - در جلوی نام خود است .در بخش سوم ، برخی از Entry ها ، دارای علامت + و برخی ديگر دارای علامت - می باشند . وجود علامت + در ابتدای يک آيتم ( خصلت ، متد ) ، نشاندهنده در دسترس بودن آن از طريق خارج از کلاس است . بعبارت ديگر ، علامت +، امکان استفاده از آيتم مورد نظر و تاثيرگذاری بر وضعيت يک کلاس را نشان می دهد . علامت + ، عمومی بودن ( Public ) عناصر کلاس مربوطه را نشان می دهد .
اگر يک Entry با يک علامت - شروع گردد ، بدين معنی خواهد بود که آيتم مورد نظر صرفا" برای استفاده خود کلاس در دسترس بوده و امکان استفاده از آن برای خارج از کلاس ميسر نخواهد بود. بنابراين علامت - ، نشاندهنده خصوصی ( Private ) بودن عناصر مربوط به يک کلاس است .

استفاده از علائم + و - ، نشاندهنده نوع دستيابی به هر يک از عناصر مربوط به يک کلاس است . در حقيقت علامت + ، روشی بمنظور ارتباط با کلاس را مشخص نموده و علامت - نشاندهنده عناصری است که صرفا" برای خود کلاس قابل استفاده خواهند بود .

ايجاد يک آيتم بصورت خصوصی همواره مورد توجه طراحان شی گراء بوده و تامين کننده اهداف کپسوله سازی در برنامه نويسی شی گراء است . با کپسوله سازی داده ، امکان بروز تغييرغيرعمد داده در برخی بخش ها ی برنامه و از طريق خارج از کلاس به حداقل مقدار خود خواهد رسيد . بدين ترتيب، تشخيص و برطرف نمودن خطاهای احتمالی ، بسرعت و بسادگی ميسر خواهد شد .

 

متدهای کلاس ( عمليات )

 
عنصر سوم در دياگرام کلاس ، نشاندهنده نوع عمليات مرتبط با کلاس است . در UML آيتم های موجود در اين بخش را "عمليات " ( Operations ) ، ودر برخی از زبان های برنامه نويسی نظير ويژوال بيسيک دات نت ، به آنان "متد" گفته می شود . متدها ، نحوه ارتباط برنامه نويسان با يک کلاس را مشخص می نمايند. هر متد عمليات خاصی را در ارتباط با يک کلاس انجام خواهد داد.اگر خصلت ها را بمنزله اسامی در يک جمله در نظر بگيريم ، می توان متدها را بمنزله افعال موجود در يک جمله در نظر گرفت .

 
متدهای کلاس و آرگومان ها

در برخی موارد يک متد نيازمند اطلاعات خارجی بمنظور انجام وظايف محوله است . مثلا" در دياگرام کلاس Vehicle از متد زير استفاده شده است :

علامت + نشاندهنده اين موضوع است که ( ) SetSpeed يک متد Public است . بنابراين امکان استفاده از آن توسط يک برنامه نويس وجود خواهد داشت .بمنظور ارسال داده به متد مورد نظر از آرگومان استفاده شده که بين علامت پرانتز قرار می گيرند.در مثال فوق ، پارامتر مورد نظر DesiredSpeed بوده و از نوع Integer است . در انتهای علامت پرانتز بسته ، ازيک کالون ":" ، که بدنبال آن کلمه Integer آمده است ، استفاده شده است . اين بدان معنی است که متد ( ) SetSpeed يک مقدار صحيح را به برنامه صدازننده ، بر می گرداند.
در نمونه کلاس Vehicle از دومتد بمنظور افزايش و يا کاهش سرعت استفاده شده است :

هر يک از متدهای فوق ، عمليات مورد نظر در رابطه با افزايش و يا کاهش سرعت را انجام خواهند داد . برای نيل به خواسته فوق ( افزايش و يا کاهش سرعت ) می توان دو متد فوق را با يکديگر تلفيق و در يک متد واحد ديگر جايگزين نمود:

در صورتيکه پارامتر DesiredSpeed مثبت باشد ، سرعت افزايش و در غير اينصورت ( پارامتر منفی باشد ) ، سرعت کاهش خواهد يافت.

درنمونه مثال فوق ، در ابتدا يک شی Vehicle با نام MyVehicle تعريف شده است . در ادامه ، متد GetSpeed در ارتباط با شی MyVehicle فرا خوانده شده است .بمنظور جداسازی نام شی از متد مربوطه از علامت نقطه استفاده شده است .

فرض کنيد که Vehicle با سرعت 55مايل در ساعت در حال حرکت است . مقدار ObjectSpeed ، پنجاه و پنج در نظر گرفته می شود .در صورتيکه در ادامه مقداری منفی را به متد فوق پاس دهيم سرعت کاهش پيدا خواهد کرد. اگر مقدار 55 - را به متد ChangeSpeed() پاس دهيم ، توقف اتومبيل را بدنبال خواهد داشت .
همانگونه که مشاهده می شود ، برخی از متدها با علامت - شروع شده اند . اين بدان معنی است که آنان متدهای اختصاصی ( Private) بوده و خارج از کلاس قابل دستيابی نخواهند بود. چنين متدهائی به ساير متدها ی موجود در کلاس ، سرويس و خدمات لازم را ارائه و استفاده از آنان برای برنامه نويس مجاز نخواهد بود.بعبارت ديگر متدهای فوق بعنوان ايترفيس کلاس مطرح نبوده و از خدمات آنان در داخل کلاس استفاده خواهد شد . در چنين مواردی ممکن است يک متد که بصورت Public تعريف و امکان استفاده از آن در خارج از کلاس و توسط برنامه نويسان وجود دارد ، خود از خدمات چندين متد خصوصی استفاده نمايد .
يک دياگرام کلاس UML ، امکان مرور سريع و فشرده پتانسيل ها ی يک کلاس را فراهم و نحوه ارتباط يک برنامه نويس با کلاس مورد نظر را نيز مشخص خواهد شد. اگر يک کلاس را بعنوان يک جعبه سياه در نظر بگيريم ، علامت "-" ، نشاندهنده آيتم هائی درون جعبه سياه است که امکان استفاده از آنان توسط برنامه نويسان وجود نخواهد داشت . علامت "+" ، نشاندهنده امکاناتی است که می توان از آنان بمنظور ارتباط با متدها و خصايص يک کلاس استفاده کرد . آيتم های Public يک کلاس ، اينترفيس لازم برای يک کلاس را تعريف و نحوه ارتباط با آن را مشخص می نمايند. در حقيقت متدهای Public ، نحوه استفاده از يک کلاس را به برنامه نويسان ديکته خواهند کرد .

 

خلاصه

 

·   الگوريتم ،اعلاميه ای سازماندهی شده بمنظور حل يک مسئله خاص و يا سوالاتی است که می بايست پاسخ آنان مشخص گردد . يک الگوريتم مناسب ، تمامی مراحل لازم بمنظور انجام فرآيندهای مورد نياز و حل يک مسئله را ارائه می نمايد .

·        مقداردهی اوليه ، ورودی ، پردازش ، خروجی و پاکسازی ، پنج مرحله متفاوت برنامه نويسی می باشند .

·   مراحل پنج گانه برنامه نويسی ، نگرشی ماکرو از يک برنامه را ارائه می نمايند . مثلا" مرحله ورودی ممکن است نيازمند اخذ داده از صفحه کليد ، خواندن يک جدول تنظيمات از يک بانک اطلاعاتی و نهايتا" خواندن اطلاعات بيشتر از بانک اطلاعاتی ديگر باشد . بهسازی ( پالايش ) يکطرفه ، فرآيندی است که بر اساس آن يکی از مراحل برنامه نويسی (نظير مرحله ورودی ) بررسی و به آن جزئيات بيشتری اضافه اضافه خواهد شد . عمليات فوق تا استخراج و مشخص شدن تمامی جزئيات لازم در رابطه با يک مرحله خاص ادامه خواهد يافت . عمليات بهسازی ( پالايش ) يکطرفه ، زمانی متوقف می گردد که کد واقعی يک تابع نوشته گردد .محوريت فرآيند فوق ، تبديل الگوريتم های ماکرو به ميکرو است :

·   UML ، از کلمات Unified Modeling Language اقتباس شده است . مزيت استفاده از UML ، تفکر مبتنی بر برنامه نويسی شی گراء است .بلاک های اوليه ايجاد UML کلاس ، خصلت و متد ناميده می شوند. دياگرام های کلاس UML تمام سه عنصر OOP را در يک دياگرام مناسب نمايش می دهند .

·   در OOP ، واژه های Private و Public به نحوه دستيابی به خصلت ها بر می گردد . اگرخصلتی از نوع Private باشد ،امکان تغيير آن صرفا" برای کسانی که به کلاس فوق تعلق دارند، وجود خواهد داشت .اگر خصلتی از نوع Public باشد ، ساير اشياء امکان دستيابی کامل به خصلت را ( اعمال تغييرات مورد نظر ) خواهند داشت.

 

نگاهی به فناوری ADSL

 

نگاهی به فناوری ADSL

احتمالا شما هم از آن دسته از کاربران اینترنت هستید که ازDial up یا همان سیستم شماره‌گیری استفاده می‌کنید‌، یک مودم معمولی برروی سیستم خود دارید‌، زمان زیادی از وقت شما هر روز باید صرف شماره‌گیری واتصال به اینترنت و قطع وصل‌های متوالی‌شود‌، در زمان استفاده از اینترنت خط تلفن شما مشغول است و هزینه تلفن را هم باید پرداخت کنید‌، مولتی‌مدیا در اینترنت را هم بی‌خیال شده‌اید و در‌آخر این‌که ازسرعت کند حلزونی اینترنت هم کلافه هستید. اما آیا اینترنت پرسرعت را تاکنون تجربه کرده اید؟

اینترنت،‌ Dial up و…
برای اتصال به اینترنت با استفاده از خطوط‌تلفن استاندارد (زوج سیم مسی ) در کنار سیستم معروف و آشنای Dial up، روش‌های دیگری هم وجود دارد، مانند استفاده ازمودمهای کابلی‌، شبکه محلی و یا فناوری (DSL(Digital Subscriber Line و بی‌سیم (Wireless). فناوری‌ ADSL یکی از مناسب‌ترین و باصرفه‌ترین راهکارهای دسترسی به اینترنت پر‌سرعت و مقابله با مشکلات سیستم‌های اتصال معمولی Dial up است‌!

فناوریADSL
Asymmetric-DSL یا‌ADSL،‌ ‌یکی از فناوری های رده‌ xDSL است.DSL یاخطوط اشتراک دیجیتالی‌با استفاده از کابلهای تلفن معمولی،‌امکان بهره‌گیری از سرعت بالا را برای اتصال به اینترنت فراهم می‌کند‌DSL .امکانات و روش‌های گوناگونی برای مصارف خانگی فراهم می‌کند که مناسب‌ترین آنها روش خطوط دیجیتال نامتقارن یا‌‌ADSLاست. در این روش با بهره‌گیری از نوعی خاص مدولاسیون، پهنای باند قابل‌استفاده برروی کابل تلفن به باندهای فرکانسی متفاوتی تقسیم و هر سیگنال فرکانسی (صوت ، ارسال و دریافت داده‌های دیجیتالی) در یک باند صورت می‌پذیرد.
بدین‌صورت در هنگام اتصال به اینترنت دیگر خط تلفن برای مکالمات صوتی اشغال نخواهد بود و امکان تبادل صوت و تصویرنیز وجود خواهد داشت .
در‌‌ADSL سرعت ارسال اطلاعات با سرعت دریافت اطلاعات مساوی نخواهد بود، در بالاترین سطح تئوری، امکان دریافت اطلاعات (DownStream) با سرعتی در‌حدود ‌‌8mbps و ارسال داده‌ (UpStream) با سرعتی معادل ‌640‌mbps فراهم می‌شود. دقیقا بدین‌خاطر از‌‌ADSL بانام نامتقارن یاد می‌شود. بصورت عملی یک کاربرخطوط ADSL می‌تواند با سرعتی در‌حدود 2mbps دریافت و‌‌256mbps ارسال اطلاعات برروی اینترنت داشته باشد. در استفاده از اینترنت با فناوری‌ ADSL از‌Dial up وشماره‌گیری و انتظار برای اتصال یا قطع ارتباط خبری نخواهد بود‌و شما بصورت دائمی با مرکز‌‌ISP و در نهایت شبکه اینترنت متصل خواهید بود. با روشن کردن کامپیوتر خود اتصال شما به اینترنت برقرار می‌شود.

مزایای ADSL
اولین دستاورد‌ ADSL بهره‌گیری از خطوط تلفن معمولی و شبکه ارتباطی آماده خواهد بود و در نتیجه نیازی به سیم‌کشی و تجهیزات جدید مخابراتی نیست.
عدم اشغال خط‌تلفن در هنگام اتصال به اینترنت، امکان استفاده از اینترنت پر‌سرعت به نسبت روشهایی مانند‌ Dial up برروی سیستم های خانگی و شرکتهای کوچک که از امکانات پیشرفته‌ای برخوردار نیستند، اتصال دائمی به شبکه اینترنت بدون نیاز به شماره‌گیری و اشغال بودن خط ، هزینه کم در نصب و راه‌اندازی و خرید تجهیزات، کاهش هزینه و عدم نیاز به تجهیزات اضافی برای کاربران خانگی در استفاده از اینترنت و راه اندازی آسان و سریع از دیگر مزایای مهم ADSL است.

معایب خطوط‌ ADSL
در فناوری‌های DSL کیفیت‌و‌سرعت انتقال اطلاعات وابستگی زیادی به مسافت میان کاربر مشترک با مرکز تلفن ارائه خدماتDSL دارد. هرچقدر مشترک از مرکز تلفن مسافت دورتری داشته باشد به همان نسبت از سرعت و کیفیت پایین‌تری برخوردار خواهد بود. در مسافت‌های بالاتر از 5 ‌‌کیلومتر عملا ارائه سرویس اینترنت پر سرعت امکانپذیر نیست.
عدم تقارن سرعت ارسال و دریافت اطلاعات درADSL نیز برای شرکت‌هاو سازمان‌های بزرگ مشکل ساز خواهد شد. ضعیف و فرسوده بودن زیربنای ارتباطی مخابراتی و عمدتا عمر بالای خطوط تلفن که تاثیر مستقیمی برکیفیت و سرعت خدمات‌ADSL خواهند داشت.

تجهیزات ADSL
فارغ از تجهیزات مخابراتی تکنولوژی‌های DSL بطور ساده در یک نگاه می‌توان گفت‌ ADSL از دو دستگاه خاص استفاده می‌کند: یک دستگاه معروف به مودمهای‌ DSL در محل مشترکین و دستگاه DSL Access Multiplexer (DSLAM) در محل شرکت ارائه دهنده خدمات. ADSL مودمهای DSL که با نام ATU-R نیز از آنها یاد‌می‌شود، مسئولیت برقراری اتصال میان کامپیوتر مشترک را با خط‌ DSL برعهده دارند. این نوع از مودمها معمولا با‌ USB و یا پورت اترنت ‌‌10base-T به کامپیوتر کاربر متصل می‌شوند DSLAM . با جدا سازی باندهای فرکانسی 4‌کیلوهرتزی از دیگر پهنای باند برای هر خط اتصالی ADSL امکان ارتباطات کاربران و اتصال به تجهیزات مجتمع پر‌سرعت را برای اینترنت در مراکز ارائه خدمات‌ADSL فراهم می‌کند. فرکانس باند ‌‌‌4kbps نیز به سمت سوئیچ‌های مخابراتی هدایت می‌شود. به هر DSLAM صدها زوج‌سیم متصل می‌شود که درنهایت بسوی یک اتصال اینترنت با پهنای باند خیلی‌زیاد هدایت می‌شوند و تا وقتی این پهنای‌باند‌اشباع نشده است، مشترک می‌تواند به ‌صورت یکنواخت و با سرعت‌بالا از اینترنت استفاده کند. در سمت مشترک، گاهی نیاز است که از یک‌دستگاه فیلتر جداکننده بنام Splitterنیزاستفاده شود تا میان باند‌فرکانسی صدا برای مکالمات تلفن با اطلاعات ‌ت ADSL داخل بوجود نیاید.

نگاهی به اینترنت پر‌سرعت در ایران
از تابستان‌‌83 ‌‌چندین شرکت‌ PAP شروع به ارائه خدمات‌ ADSL در تهران و چند شهربزرگ دیگر نموده‌اند. برای استفاده از اینترنت پرسرعت یا همان خدمات‌‌ADSL ابتدا باید دید کدام شرکت یا ISP خدمات‌‌ADSL را در منطقه مخابراتی‌شما ارائه می‌دهد. همانطور که بیان شد زمانی می‌توان از خدمات‌ ADSL استفاده کرد که فاصله مرکز مخابراتی با مشترک بیش از ‌‌5 ‌‌کیلومتر نباشد . بسیاری از شرکت‌های‌خدمات‌‌ADSL با گرفتن مبلغی بصورت ودیعه مودم DSL و دیگر تجهیزات موردنیاز را بصورت امانی دراختیار مشترک قرارخواهند داد و نیازی به خرید مودم نخواهید داشت. دیگر هزینه‌ای که باید پرداخت شود هزینه حق اشتراک و هزینه مخابراتی است که براساس جدول انواع سرویس‌های ارائه شده (با معیار سرعت ارسال و دریافت اطلاعات) توسط شرکت خدمات‌ ADSL متفاوت خواهد بود.
هزینه‌اینترنت پر‌سرعت براساس مقدار حجم مبادلات اطلاعاتی (download) توسط مشترک در ماه است . هر شرکت خدمات‌ ADSL سقفی را برای حجم‌انتقالی دیتا درنظرخواهد گرفت (در محدوده چند گیگابایت) و در صورت استفاده بیشتر براساس هر گیگابایت، هزینه اضافه‌ای باید پرداخت شود.

 

با گسترش كاربرد اينترنت در سراسر جهان و نفوذ ابزارهاي ارتباط با اينترنت به تمام بخش‌هاي زندگي بشري، امكانات و فناوري‌هاي استفاده از اينترنت و ابزارهاي آن نيز به شكل چشم‌گيري در حال تغيير و تحول است و روزانه ابزارهاي جديدي براي استفاده كارآمدتر و سريع‌تر از اينترنت به عنوان بستري براي استفاده از آخرين فناوري‌هاي روز به كاربران ارايه مي‌شود. شايد بتوان يكي از دلايل اين مسئله را تاثير استفاده از اينترنت به عنوان ابزاري براي رشد و توسعه كشورها دانست.

به همين خاطر است كه ميزان استفاده از اينترنت توسط افراد يك جامعه به عنوان شاخصي براي ميزان رشد و پيشرفت كشورها در نظر گرفته مي‌شود و هر چه ميزان استفاده از اينترنت توسط افراد و سازمان‌هاي يك كشور بيشتر باشد، آن كشور توسعه‌يافته‌تر خواهد بود. چه آن كه، دسترسي سريع به اطلاعات به عنوان كليدي‌ترين عامل در عصر حاضر هميشه مورد توجه افراد و سازمان‌ها و موسسات بوده است.

بر اين اساس، استفاده از ابزارهاي كارآمد براي اتصال به اينترنت و بهره‌گيري از امكانات اينترنت براي دسترسي بسيار سريع به آخرين اطلاعات و دانش روز امري بسيار ضروري است. استفاده از فناوري ADSL كه براي برقراري ارتباط پرسرعت و بدون قطعي با اينترنت، طراحي و در اختيار كابران قرار گرفته است، مي‌تواند به خوبي پاسخ‌گوي نيازهاي ياد شده باشد و سهولت دسترسي مداوم به اينترنت را براي كاربران با سرعت قابل ملاحظه‌اي فراهم سازد.

با بهره‌گيري از فناوري( ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line كاربران قادر خواهند بود تنها با استفاده از يك خط تلفن، كامپيوتر و مودم ADSL بدون مشغول كردن خط تلفن، به صورت دايم و با سرعتي بالا به اينترنت متصل شوند. به سخني ديگر، با استفاده از اين فناوري، امكان استفاده‌ي دو منظوره از يك خط تلفن فراهم مي‌گردد تا ضمن استفاده از خط تلفن براي مكالمه‌هاي تلفني، از آن براي برقراري ارتباط پرسرعت و بدون قطعي با اينترنت و بدون هزينه‌ي پالس تلفن بهره جست.

در حقيقت، با استفاده از اين فناوري، مي‌توان از يك خط تلفن افزون بر انتقال صوت، براي انتقال داده نيز استفاده كرد تا ضمن اين كه خط تلفن به صورت عادي براي كاربردهاي مكالمه و ارسال و دريافت نمابر مورد استفاده قرار مي‌گيرد، براي انتقال داده نيز به كار گرفته شود. افزون بر امكان استفاده دو منظوه از يك خط تلفن، آنچه كه اين فناوري را از ديگر فناوري‌هاي اتصال به اينترنت متمايز ساخته، سرعت بالاي آن است. به گونه‌اي كه مي‌توان با استفاده از ADSL با سرعتي تا 40 برابر بيشتر از اتصال از طريق شماره‌گيري تلفني به اينترنت متصل شد.

در توضيح اين فناوري و استفاده دو منظوره از يك خط تلفن بايد گفت، اساس اين فناوري بر مبناي استفاده از فضاي خالي سيم‌هاي مسي تلفن قرار دارد. بدين ترتيب كه سيم مسي تلفن همانند لوله‌اي‌ست كه هنگام استفاده از تلفن براي مكالمه‌هاي صوتي، تنها قسمت اندكي از فضاي آن به كار گرفته و مشغول مي‌شود.

بر اين اساس، به سادگي مي‌توان از فضاي استفاده نشده سيم مسي خط تلفن براي كاربردهاي ديگر همچون انتقال داده‌ها آن هم با سرعت بالا و هم‌زمان با انتقال اطلاعات صوتي بهره گرفت. نكته‌ي جالب توجه آن كه براي اين كار تنها استفاده از يك دستگاه مودم ADSL و يك دستگاه تفكيك‌كننده Splitter كافي‌ست و كاربران نيازي به استفاده از تجهيزات پيچيده و خاضي براي اين منظور ندارند و تنها با به كارگيري اين دو و اتصال آنها به رايانه و خط تلفن مي‌توانند به سادگي به ارتباط پرسرعت با اينترنت دسترسي يابند. نصب و راه‌اندازي اين فناوري به سهولت انجام مي‌شود و پس از به كارگيري آن، نيازي به شماره‌گيري براي اتصال به اينترنت وجود ندارد و با روشن كردن دستگاه كامپيوتر، به طور مستقيم اتصال به اينترنت نيز برقرار خواهد بود.

در حال حاضر، فناوري ADSL امكان دريافت داده‌ها را با سرعتي تا حد 8 Mbps و ارسال داده‌ها را با سرعتي تا حد 1 Mbps فراهم مي‌آورد كه بي‌گمان با پيشرفت دانش و فناوري روز و با توجه به اين كه فناوري ADSL به سرعت در حال پيشرفت و فراگير شدن است، امكان افزايش اين سرعت‌ها نيز وجود دارد.
گفتني‌ست، استفاده از راهكار اينترنت پرسرعت (ADSL)، بستر بسيار مناسبي را براي استفاده از آخرين امكانات و فناوري‌هاي روز دنيا فراهم مي‌سازد و كاربران به دليل ارتباط پرسرعت و دايمي با اينترنت مي‌توانند از مجموعه‌ي خدمات تكميلي ADSL همچون امكان مشاهده فيلم‌ها و برنامه‌هاي تصويري درخواستــي از طريق اينتـــرنت و تلويزيــــون خانگي (Video on Demand)، امكان استفاده از بازي‌هاي اينترنتي (Gaming) و ... بهره گيرند.

ویژگی های فناوری ADSL

استفاده از فناوري اينترنت پرسرعت (ADSL) ويژگي‌ها و مزايايي را براي كاربران و استفاده‌كنندگان از آن به همراه مي‌آورد كه برخي از آنها عبارت است از:

• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت (تا 40 برابر سرعت برقراري ارتباط از طريق شماره‌گيري)
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت بدون نياز به استفاده از كابل اختصاصي جديد
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت بدون نياز به شماره‌گيري
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت بدون هزينه پالس مكالمه تلفن
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت بدون مشغول شدن خط تلفن
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت در حين مكالمه با تلفن
• برقراري ارتباط پرسرعت با اينترنت براي ايجاد شبكه مجازي خصوصي (VPN)
• برقراري ارتباط پر سرعت با اينترنت براي بهره‌گيري از امكانات ويديويي و صوتي در اينترنت و ويديو كنفرانس
• برقراري ارتباط پرسرعت به صورت دايم و بدون قطع شدن ارتباط
• نصب و راه‌اندازي سريع و آسان

پروژه کارورزی ACCESS

 

تعريف آموزشگاه:

 

          آموزشگاه در حقيقت مكاني است كه بايد تمام مقوله ها در آن در نظر گرفته شود كه مهمترين آنها در درجه اول اهداف فرهنگي و ارجاع صحيح آن و بعد صحيح و درست ميباشد كه يك آموزشگاه خوب و نمونه بايد داراي اين شرايط باشد.

 

         آموزشگاه كامپيوتر فرهنگ رايانه كه آموزشگاه مورد انتخاب ما ميباشد با هدف اصلي آموزش خوب در سال 1375 شروع به كار كرد براي اين هدف تا حد امكان  شرايط بهتر آموزش را مهيا نمود و راز اصلي موفقيت يعني سعي دريافتن روشهاي جديد آموزش و ارائة آموزش با حوصله و دقت و دلسوزي را پي گرفت و همين امر زمينة موفقيت و پيشرفت آموزشگاه را مهيا نموده و امروز جزء آموزشگاههاي برتر قرار گرفته است.

 

          در اين آموزشگاه موضوعات مشخصي تدريس ميشود كه طبق استاندارد فني و حرفه اي ميباشد ميباشد .

          سيستم اداري اين آموزشگاه به صورت يك بانك اطلاعاتي به زبان Access ‌ميباشد همچنين در موضوع شبكه  كردن كارگاههاي كامپيوتر نيز اقداماتي انجام گرفته و جهت آموزش از نرم افزارNss ‌ استفاده ميشود.

 

 

ايجاد پايگاه داده ها در برنامة Access

 

 

 

         در اين قسمت نحوة ايجاد پايگاه داده ها به صورت ابتدا به ساكن،و يا با استفاده از ويزارد،را شرح مي دهيم.

 

 

ايجاد پايگاه داده ها با استفاده از ويزارد Database

 

      “پايگاه داده ها”در لغت به معني مجموعه اي از اطلاعات مي باشد.مثلا دفترچةتلفن نوعي پايگاه داده ها به شمار مي آيد.

همين طور مجموعةاطلاعاتي كه در دفترچة چك هايتان  جمع مي كنيد،نيز نوعي پايگاه داده ها مي باشد.در برنامة اكسس پايگاه داده ها به فايلي گفته مي شود كه تمام آنچه براي ايجاد يك پايگاه داده هاي واقعي مورد نياز مي باشد،را شامل مي شود.

     در برنامة اكسس داده ها به صورت جدول ذخيره مي شوند. اين جدولها تا حد زيادي شبيه كاربرگهاي برنامة اكسل مي باشند.يعني از رديف ها،ستونها، و خانه ها تشكيل شده اند. هر فايل پايگاه داده ها مي تواند تعداد زيادي از اين جدولها را شامل شود.

   فرم در واقع نوعي قالب بندي با محل هاي خالي مي باشد،كه بر روي صفحة نمايش ظاهر مي شود، و وارد كردن داده ها به جدول ها را آسانتر و سريعتر مي كند. فرمها براي كار در صفحة نمايش،و گزارشها براي چاپ طراحي شده اند.براي استخراج اطلاعات از جدولها،بايد نوعي گزارش ايجاد،و چاپ كنيد.

آسانترين روش كار با پايگاه داده ها،استفاده از ويزارد مي باشد.

     ويزاردهاي برنامة اكسس تقريبا مي توانند هر نوع جدول،فرم،و گزارشي كه نياز داشته باشيد،را به صورت خوكار ايجاد كنند. تنها ترفندي كه در اين رابطه وجود دارد،اين است كه بايد ويزارد مناسبي براي هدف مورد نظر انتخاب شود. براي اين كار مرحله هاي زير را دنبال كنيد:

اگر تازه برنامة اكسس را شروع كرده ايد،و كادر مكالمةmicrosoft accessهنوز بر روي صفحة نمايش قرار دارد،دكمة گزينةaccess database wizard,page and projectsرا كليك كنيد.سپس دكمة okرا كليك كنيد.اگر كادر مكالمة مزبور را بسته ايد،براي بازشدن آن گزينة newرا از منويfileانتخاب كنيد.سپس دكمةdatabaseرا كليك كنيد. در هر صورت كادر مكالمةnewظاهر خواهد شد.

يكي از ويزاردهايdatabaseرا كليك كنيد.

دكمةokرا كليك كنيد.با اين كار كادر مكالمةnewظاهر خواهد شد.

نام پايگاه داده ها ي مورد نظر خود را تايپ كنيد. سپس براي ادامةكار ،دكمةcreateرا كليك كنيد.

براي ادامةكار،دكمةnext را كليك كنيد.

يكي از جدولها را كليك كنيد،تا بتوانيد فيلدهاي موجود در آن را مورد بررسي قرار دهيد.فيلدهايي كه پر كردن آنها جنبة اختياري دارد،با قلم مايل مشخص شده اند.براي اينكه فيلدي اختياري را در جدول قرار دهيد،كادر تائيد مربوطه را كليك كنيد،تا علامت تاءيد در آن ظاهر شود.

براي ادامةكار،دكمةnextرا كليك كنيد.

يكي از سبك هاي موجود در فهرست را كليك كنيد.

سبك هاي گزارشي كه ارائه شده اند،را كليك كنيد. به اين ترتيب مي توانيد نمونةپيش نمايش آنها را مشاهده كنيد.بعد از تصميم گيري در مورد سبك گزارش،و كليك كردن آن،دكمةnextرا كليك كنيد.

در اين مرحله ويزارد در مورد عنواني كه براي پايگاه داده هاي خود در نظر گرفته ايد،سؤال خواهد كرد.اين عنوان در گزارشها ظاهر خواهد شد،و مي تواند با نام فايل تفاوت داشته باشد.

اگر مي خواهيد تصويري(آرم شركت)نيز در گزارش قرار داشته باشد،مي توانيد كادر تائيد yes.I’d like to continue a picture  را در حالت تائيدشده قرار دهيد.

براي ادامةكار،دكمةnext را كليك كنيد.وقتي به صفحةنمايش آخر رسيديد،دكمةfinish را كليك كنيد.

 

وقتي روند ايجاد پايگاه داده ها به پايان برسد،پنجرةmain switchboardظاهر خواهد شد.تمام پايگاههاي داده هايي كه با استفاده از ويزاردdatabaseايجاد مي شوند،پنجرةmain switchboard را نيز شامل مي شوند.پنجرةمزبور در واقع نوعي فرم تجملي مي باشد،كه قابليت هاي برنامه ريزي در آن تعبيه شده است.پنجرةmain switchboardاين امكان را برايتان فراهم مي كند كه فقط با كليك كردن دكمه ها،عملكردهاي متداول را انجام دهيد.

وقتي پنجرةmain switchboard را ببنديد،پنجرةپايگاه داده ها را مشاهده خواهيد كرد. اگر پنجرةمزبور در حالت قابل مشاهده قرار ندارد،

براي باز كردن آن نوار عنوان آن را به صورت مضاعف كليك كنيد.

با كليك كردن دكمةtablesمشاهده خواهيد كرد كه جدولهاي زيادي برايتان ايجاد شده است.براي مشاهدة ساير شيءهاي ايجاد شده،ساير دكمه ها را كليك كنيد.

 

 

ايجاد پايگاه داده ها به صورت ابتدا به ساكن

 

 

ايجاد پايگاه داده هاي خالي كار بسيار ساده اي است. زيرا در اين مرحله فقط كافي است پوستة خارجي آن را ايجاد كنيد:

اگر برنامةaccessرا تازه شروع كرده ايد،و كادر مكالمةmicrosoft accessهنوز باز است،ابتدا دكمةblank access database،و سپس دكمةok،را كليك كنيد.اگر كادر مكالمةmicrosoft accessبسته شده است،گزينةnew را از منوي fileانتخاب كنيد.سپس دكمةgeneralرا كليك كنيد.بعد از آن آيكونdatabaseرا به صورت مضاعف انتخاب كنيد.با اين كار كادر مكالمةfile new database

ظاهر خواهد شد.

در كادر متنfile nameنامي براي پايگاه دادده هاي جديد تايپ كنيد.

دكمةcreateرا كليك كنيد.با اين كار برنامةaccess پايگاه داده هاي جديدي را ايجاد مي كند. در اين حالت آيكون tables object در حالت انتخاب شده قرار دارد. بنابراين ميتوانيد سه گزينه را براي ايجاد جدول در برنامة access انتخاب كنيد.

 

 

ايجاد جدول در برنامةAccess

 

ايجاد جدول با استفاده از ويزاردTable

 

مي توانيد جدول مورد نظر خود را به صورت ابتدا به ساكن،و يا با استفاده از ويزاردtableايجاد كنيد. ويزارد table با ايجاد و قالب بندي مناسب تمام فيلدهادر رابطه با هدف مورد نظر،به ميزان زيادي موجب صرفه جويي در وقت مي شود.

 

براي ايجاد جدول با استفاده از ويزارد table،مرحله هاي زير را دنبال كنيد:

در پنجرةdatabase ، بعد از كليك كردن آيكون tables،گزينة

create table by using wizard را به صورت مضاعف كليك كنيد. با اين كار پنجرة ويزارد table ظاهر خواهد شد.

يكي از جدول هاي ارائه شده در فهرستsample tables را كليك كنيد.

با اين كار برنامة access فيلدهاي موجود در جدول مزبور را در كادر فهرستsample fields ظاهر خواهد كرد.

اگر فيلدي كه براي جدول جديد مناسب مي باشد،را در فهرست مزبور مشاهده كرديد،بعد از انتخاب اين فيلد در فهرستsample fields ظاهر خواهد شد. براي اينكه تمام محتويات جدولي كه در حالت انتخاب شده قرار دارد،به فهرست fields in my new table انتقال يابد،دكمة>> را كليك كنيد.

براي انتخاب فيلدهاي بيشتر از ساير مرحله هاي 2و3 را تكرار كنيد. اين كار را تا كامل شدن فيلدهاي جدول  جديد ادامه دهيد. بعد از اين مرحله،براي ادامة كار دكمةnext را كليك كنيد.

ويزارد نامي را براي جدول جديد درخواست مي كند،و بايد نامي تشريحي را جايگزين نام موجود كنيد.

گزينةyes.set a primary key for me را كليك كنيد.

اگر دست كم يك جدول در پايگاه داده هايتان  وجود داشته باشد،در اين هنگام پيغامي بر روي صفحه نمايش ظاهر مي شود ،و در مورد رابطه بين جدولها سئوال خواهد كرد .دراين مرحله فقط دكمه next  راكليك كنيد ،تابدون ايجادرابطه ، پارامتر را پشت سر بگذارد .

 

دركادر نهايي ،يكي از گزينه هاي زير را كليك كنيد:

گزينه modify the tabie design:اگرتمام فيلدهاي مورد نظر براي طرح جدول را ايجاد كرده باشيد ،اين كار شما را درنماي table design  قرارميدهد .اين گزينه را هنگامي انتخاب كنيد ، كه قبل از استفاده از جدول ، ايجاد تغييرات در آن الزامي باشد .

گزينه enter data directly into the table  : اين گزينه شما زا در نماي  datasheet  table قرار مي دهد . به اين ترتيب مي توان ركوردها را در رديفهاي جدول وارد كنيد.

گزينه enter data into the table using a from the wizard creates for me : اين گزينه شمارا در حالت وارد كردن داده ها قرار مي دهد .

دكمه finish را كليك كنيد . با اين كار در محيط گار برنامه access قرارخواهيد گرفت .

 

اگر تصميم گرفتيد كه ديگر با اين جدول كار نكنيد ، مي توانيد در پنچرهاي كه ظاهر مي شود دگمه close را كليك كنيد .

حالا جدولي در اختيار داريد وقتي دكمه tables در پنچره database را كليك كنيد ، مي توانيد نام جدول خود را نيز در فهرست مشاهده كنيد .

 

 

 

ايجاد جدول به صورت ابتدا به ساكن

 

ويزاردهاي موجود در برنامةaccessبسيار مفيد مي باشند،اما نسبت به حالتي كه جدول ها را به صورت ابتدا به ساكن ايجاد مي كنيد،انعطاف پذيري كافي را ارائه نمي كنند.

براي اينكه جدولي در نمايtable dsign ايجاد شود ،مرحله هاي زير را دنبال كنيد:

در پنجرةdata base ،ابتدا دكمةtabled و بعد گزينةcreate table in design view را كليك كنيد.با اين كار نماي table design باز خواهد گشت.

در اولين خط خالي از ستونfield name ، نامي را براي شيء مورد نظر خود تايپ كنيد. سپس كليدtab را فشار دهيد. با اين كار به ستون data type خواهيد رفت.

وقتي به ستون data type ميرويد، پيكاني در كنار كادر فهرست ظاهر خواهد شد.

بعد از باز كردن فهرستdata type، نوع فيلد مورد نظر خود را انتخاب كنيد.

4.در نيمة پاياني كادر مكالمه، مشخصه هاي فيلد انتخاب شده را مشاهده خواهيد كرد. در اين مرحله مي توانيد تغييرات مورد نظرتان را در رابطه با مشخصه هاي مزبور وارد كنيد.

5.اگر فيلدهاي بيشتري براي وارد كردن داريد مرحلة 2 را تكرار كنيد.

6.در خاتمة كار دكمةclose در پنجرةtable design را كليك كنيد.

7.براي ذخيره كردن تغييرات در جدول، دكمةyes را كليك كنيد.

حذف جدول

 

ممكن است بعد از ايجاد جدول و كار كردن با آن ، ممكن است اشتباهات زيادي در آن وجود داشته باشد،و آسانتر خواهد بود اگر كار را از ابتدا شروع كنيد.همچنين ممكن است جدول هاي زيادي داشته باشيد كه هيچ گاه مورد استفاده قرار نمي گيرند . در هر صورت به دليلي  كه بخواهيد جدولي را حذف كنيد ، روند كار بسيار آسان خواهد بود . فقط كافي است مرحله هاي زير را دنبال كنيد :

در  پنچر ه database  ، دكمه tables  را كليك كنيد . 

كليد delete  در صفحه كليد را فشار  دهيد .

 

در اين قسمت روش طراحي ، و ايجاد جدولها به صورت ابتدا به ساكن و يا با استفاده از ويزارد را فرا گرفتيم .

 

 

 

 

كار با داده ها در برنامه Access

 

وارد كردن ركورد

 

وقتي ساختار جدول به صورت مورد نظرتان ايجاد شد ، ديگر براي وارد كردن داده ها آمادگي داريد . در نماي data sheet  ميتواني داده ها را به صورت مستقيم در جدول وارد كنيد.

 

ركورد :

 

هر رديف از جدول نشان دهندة يك ركورد مي باشد . در هر ركو رد ناچار نيستيد اطلاعات را در تمام فيلدها وارد كنيد

در نماي data sheet اولين خانه در اولين ستون خالي را كليك كنيد .

مقداري در آن تايپ كنيد .

در  فيلد آخر وقتي كه كليد tab  را فشار دهيد ، نقطة درج به اولين فيلد از ركورد بعدي خواهد رفت .

 

تغيير محتويات خانه ها

 

اگر هنگام وارد كردن داده ها اشتباهي رخ داد ، نگران نبا شيد . ويرايش داده ها بسيار آسان است . اگر فقط مي خواهيد تغيير كوچكي را ايجاد كنيد  ، لازم نيست كه آن را به صورت كامل تايپ كنيد . بلكه فقط كا في است بعد از كليك كردن خانه مزبور ، تغييرات مورد نظرتان را در آن ايجاد كنيد . اگر مي خواهيد كل داده ورودي مزبور پاك شوند و كار را از ابتدا شروع كنيد ، بهتر خواهد بود كه ابتدا خانه مورد نظر را در حالت انتخاب شده قرار دهيد .

 

اتخاب ركورد ها

 

وقتي مي خواهيد فقط بر روي يك دادة ورودي  كار كنيد ، خانه مربوط به آن را كليك كنيد . اما اگر مي خواهيد بر روي كل فيلدهاي موجوددر ركورد كار كنيد ، ابتدا بايد ركورد مزبور را در حالت انتخاب شده فرار دهيد . براي اين كار مربع خاكستري رنگي كه در كنار ركورد قرار دارد را كليك كنيد . اگر متوجه شديد كه يك يا چند ركورد از رده خارج شده است ، و ديگر نيازي نيست كه در جدول قرار داشته باشند ، به  آساني ميتوانيد آنها را حذف كنيد . براي اين كار  فقط كافي است بعد از اينكه ركوردهايي كه بايد حذف شوند را در حالت انتخاب شده قرار داده ، كليدdelete را فشار دهيد . در  اين جا نيز مانند ساير برنامه هاي تحت ويندوز ميتوانيد براي كپي كردن با انتقال داده ها ، دستورهاي cut،copy  را مورد استفاده قرار دهيم . وقتي داده اي را در جدولي مي چسبانيم ، كادر مكالمه اي در اين رابطه ظاهر خواهد شد . كادر مكالمه مزبور گزينه هاي را ارائه ميكند كه با استفاده از آنها ميتوتنيد فقط ساختا ر جدول ، و يا ساختار جدول همراه با داده هاي موجود در آن را بچسبانيد .

 

 

 

 

مرتب كردن داده ها  

 

برنامه access داده ها را به صورت خودكار و بر حسب فيلد كليد ا وليه مرتب مي كند . با استفاده از دستور sort ميتوتايد ركورد ها را بر اساس هر فيلدي كه مورد نظرتان مي باشد ،  مرتب كنيد  مي توانيد عمل مرتب كردن را به صورت صعودي يا نزولي مر تب كنيد .

براي مرتب كردن داده ها مرحله هاي زير را دنبال كنيد :

فيلدي را كه مي خواهيد مرتب شود ، كليك كنيد .

در نوار ابزار يكي از دكمه هاي sort ascending  يا sort descending  را كليك كنيد

اگر مي خواهيد ركورد را دوباره به حالت قبل از مرتب شدن بازگردانيد ، گزينه remove filter/sort را از منوي records  انتخاب كنيد .

 

 

ايجاد فرمها و گزارش ها در برنامةAccess

 

 

ايجاد فرم با استفاده از ويژگي Auto form

 

هر چند كه در نماي datasheetمي توانيد داده ها را به صورت مستقيم در جدول ها وارد كنيد،اما در اين حالت نخواهيد توانست تمام فيلدها را به صورت همزمان مشاهده كنيد در اي صورت هدايت نقطة درج بين فيلدها كار كسل كننده اي خواهد بود. علاوه بر اين اگر بخواهيد داده هايي را در چندين  جدول وارد كنيد،ناچار خواهيد بود كه هر جدول را به صورت منفرد باز كنيد.اما در صورت استفاده از فرم،ميتوانيد هر مقدار فضا كه مورد نظرتان مي باشد،را به هر فيلد اختصاص دهيد. همچنين مي توانيد داده هاي مربوط به چندين جدول را در يك مرحله وارد كنيد.

ويژگيauto formروش سريعي براي ايجاد فرم ،ارائه كرده است. اما از آنجا كه ابزار تمام فيلدها را فقط از يك جدول به دست مي آورد،انعطاف پذيري چنداني ندارد. براي ايجاد فرم با استفاده از ويژگيautoform، مرحله هاي زير را دنبال كنيد:

1.در پنجرةdata base، آيكون formsرا كليك كنيد.

2.دكمةnew را كليك كنيد.

3.يكي از گزينه هاي auto form كه در زير شرح داده شده اند،را انتخاب كنيد:

گزينةauto form:columnar:نوعي فرم ستوني ايجاد مي كند. با اين كار فرمي ايجاد مي شود كه فيلدها در آن به صورت ستوني قرار گرفته اند.هر بار مي توانيد فقط يك ركورد را مشاهده كنيد.

گزينةauto form:tabular: اين گزينه فرم را به صورتي ايجاد مي كند،كه شبيه جدولي مي باشد.در اين حالت ستونها از بالاي صفحه قالب بندي مي شوند،و در هر لحظه مي توان بيش از يك ركورد را مشاهده كرد.

گزينةauto form:datasheet:فرم را شبيه به جدولي كه در نماي datasheet ظاهر مي شود، ايجاد مي كند.

4.فهرستي كه در قسمت پايين كادر مكالمة مزبور قرار دارد،را باز كنيد. در اين فهرست كه رو به پايين باز مي شود ،جدولي كه بايد فرم در رابطه با آن باشد را انتخاب كنيد.

5.براي ايجاد فرم مورد نظر ،دكمةok را كليك كنيد.

اگر فرم مزبور با آنچه كه در نظر داشته ايد،مطابقت ندارد،. بعد از حذف فرم مزبور ، سعي كنيد همين كار را با استفاده از ويزارد form  انجام دهيد . زيرا اين روش قابليت انعطاف بيشتري دارد براي حذف فرم ، ابتدا آن را در حالت انتخاب شده قرار دهيد . سپس در پاسخ به سئوالي كه در رابطه با ذخيره كردن تغييرات مطرح مي شود ، گزينه No  را انتخاب كنيد

 

 

 

ايجاد فرم با استفاده از ويزارد

 

ويزارد form در واقع بين روش خود كاري كه توسط ابزار auto form ارئه شده اشت ، ايجاد فرم به صورت ابتدا به ساكن ، تعادل متناسبي را برقرار كرده است . براي استفاده از ويزارد form  ،مرحله هاي زير را دبنال كنيد :

در نماي database آيكون forms را كليك كنيد.

آيكون create form by using wizard را به صورت مضاعف كليك كنيد .

بعد از باز كردن فهرست tabies/queries ، جدول يا درخواستي را براي فيلد خود انتخاب كنيد .

در فهرست available fields ، فيلدي كه براي اين كار در نظر كرفته ايد را انتخاب كنيد .

براي انتقال فيلد مزبور به فهرست selected fields ، دكمه > را كليك كنيد .

همچنان به انتقال فيلدها ادامه دهيد ،تا اينكه تمام فيلدهاي مورد نظرتان به فهرست selected fields انتقال يابند .

اگر مي خواهيد فيلدهايي را از جدولها يا درخواستهاي ديگري وارد كنيد ،مراحل 3-6را براي ساير فيلدها تكرار كنيد .

براي ادامه كار دكمه next  را كليك كنيد .

در اين مرحله انتخاب سبك از شما در خواست خواهد شد .بعد از انتخاب سبك مورد نظر خود ، دكمه next  را كليك كنيد .

در كادر متني كه در بالاي كادر مكالمه ظاهر مي  شود ، عنواني را براي فرم جديد تايپ كنيد .

دكمه finish  را كليك كنيد . در اين حالت اولين ركورد جدول ظاهر خواهد شد .

 

 

وارد كردن داده ها به فرم ها

 

ايدة اصلي براي ايجاد فرم اين است كه وارد كردن داده ها به جدولها آسانتر شود.فرمها ظاهر جذابتري براي داده هاي خام ايجاد مي كند. بعد از ايجاد فرم،براي واردكردن داده ها به آن،مرحله هاي زير را دنبال كنيد:

در نماي databaseآيكونforms را كليك كنيد.

فرمي كه مي خواهيد موردئ استفاده قرار دهيد، ر ا به صورت مضاعف كليك كنيد.

دكمةnew record ،را كليك كنيد. به اين ترتيب به ركورد جديدي خواهيد رفت.

تايپ داده ها را از فيلد اول شروع كنيد. سپس براي رفتن به فيلد بعدي، كليد tab را فشار دهيد. براي بازگشت به فيلد قبلي ،تركيب كليدهايshift+tab را فشار دهيد.

بعد از اينكه دهده هاي آخرين فيلد را تايپ كرديد، براي ايجاد ركورد جديد،دكمةtab را فشار دهيد.

 

 

ايجاد گزارش با استفاده از ويژگيAutoreport

 

مي توانيد هر نوع جدول،فرم،و يا درخواستي را چاپ كنيد.اما در اين

حالت نتيجه كار چندان حرفهاي به نظر نخواهيد رسيد .

زيرا اين ابزارها براي ايجاد خروجي هاي چاپي طراحي نشده اند . گزارشها به طور اختصاصي براي چاپ و استفاده مشترك از اطلاعات با ساير افراد طراحي شده اند  آسانترين و سزيعترين راه براي ايجاد گزارش ، استفاده ار ابزار auto report ميباشد .

براي ايجاد گزارش از طريق ابزار auto report ، مرحله هاي زيررا دنبال كنيد:

در نماي database آيكون repoart  را كليك كنيد .

يكي از گزينه هاي Auto report : columnar  يا auto report : tabular ‌را انتخاب كنيد .

بعد از باز كردن فهرستي كه در قسمت پايين كادر مكالمه قرار دارد ، جدولي كه گزارش در رابطه با آن ايجاد ميشود را كليك كنيد.

دكمة ok  را كليك كنيد .

 

 

 

ايجاد گزارش با استفاده از ويزارد Reports

 

 ويزارد reports  نيز بين آسان بودن كار ، و قابليت انعطاف ، تعادل مناسبي را ايجاد كرده است .

با استفاده از ويزارد reports  ، ميتوانيد چندين جدول يا درخواست را در گزارش خود مورد استفاده قرار دهيد ، و آرايش يا قالب بندي مورد نظرتان را براي گزارش انتخاب كنيد.براي ايجاد گزارش با استفاده از ويزارد report  مرحله هاي زير ار دنبال كنيد .

در نماي data base ‌ آيكون reports ‌را كليك كنيد .

آيكون create report by using wizard  را به صورت مضاعف كليك كنيد .

پس از باز كردن فهرست tables /queries ، جدول يا درخوستي كه جهت انتخاب فيلدهد در نزر داريد را انتخاب كنيد.

در فهرست available fields  فيلدي كه مي خواهيددر فرم قرار بگيرد ، را انتخاب كنيد سپس براي انتقال آن به فهرست selected fields ،دكمه  > را كليك كنيد .

همچنان به انتقال فيلدها ادامه دهيد ، تا اينكه فهر ست فيلدهايي كه مي  خواهيد درگزارش قرار دهيد كامل شوند .

اگر مي خواهيد فيلدهايي ازساير جدولهايادرخواستها را نيز درآن قرار دهيد ، مرحله هاي 2-5 را براي ساير فيلدها نيزتكرار كنيد .

وقتي كارتان در رابطه با انتخاب فيلدها به پايان رسيد ، دكمه next راكليك كنيد . در اين مرحله كادر بعدي ويزارد ظاهر مي شود .

اگر مي خواهيدركورد ها به صورت گروه در بيايند ، بعد از انتخاب فيلد ،. دكمه >.  را كليك كنيد . اگر چند گروه را انتخاب مي كنيد ، انتخاب آنها را باهمان ترتيبي انجام دهيد ، كه مي خواهيد در گزارش ظاهر شوند .

اگر فيلدي را براي گروه شدن ركوردها انتخاب كنيد ، دكمه gropuping optins  فعال خواهد شد ، و مي توانيد براي تنظيم دقيق تر نحوه ايجاد گروه دكمه مزبور را كليك كنيد . در خاتمه براي رفتن به كادر بعدي ، دكمه next  را كليك كنيد .

مر حله بعدي انتخاب روش مرتب سازي ركوردها مي باشد اگر مي خواهيد اگر مي خوا هيد ركوردها به تر تيب صعودي يا نزولي مر تب شوند ،. پس ازبازكردن فهرست بالايي ،. فيلدي كه مي خواهيد مرتب سازي بر اساس آن صورت بگيرد را انتخاب كنيد . مي توانيد تا چهار سطح را براي مرتب سازي انتخاب كنيد . بعد از اين كار دكمه next  را كليك كنيد .

سپس در مورد انتخاب گزارش از شما سوال مي شوند . براي مشاهده نمونه هاي پيش نمايش صفحه آرايي آيكون آن را كليك كنيد .

در صورت نياز جهت چاپ گزارش خود را نيز اتنخاب كنيد ، مي تواند protrait يا landscpe  باشد . در خاتمه دكمه next  را كليك كنيد .

حالا انتخاب سبك در خواست مي شود . براي مشاهده نمونه پيش  نمايش هر كدام از سبك ها ، مي توانيد آنها را كليك كنيد بعد از انتخاب سبك مورد نظر خود ، دكمه next  را كليك كنيد

در قسمت بالاي كادر مكالمه ، عنواني براي گزارش خود تايپ كنيد .

دكمه finish را كليك كنيد، با اين كار گزارش ظاهر خواهد شد.

 

DNS

 

DNS

 

DNS مخفف عبارت Domain Name Service می باشد . وظیفه این سرویس تبدیل نام دامنه به یک IP می باشد. کاربرد DNS زمانی مشخص می شود که شما نام دامنه ای نظیر rahjoo.net را صفحه مرورگروب خود وارد می کنید. در ساده ترین حالت نام این دامنه به IP متناظر آن تبدیل شده و پس از یافتن سروری که این IP به آن اشاره دارد ، دامنه rahjoo.net برای شما نمایش داده می شود. علاوه بر این برای هر دامنه اطلاعات DNS نگهداری می شود بدین صورت که برای هر دامنه حداقل یک DNS server تعریف می شود که اطلاعات مربوط به دامنه در آن سرور ذخیره شده. هر زمان که DNS بخواهد نام دامنه را به IP تبدیل کند باید اطلاعات مربوط به دامنه را از DNS server هایی که برای دامنه تعریف شده است درخواست نماید. اطلاعات مربوط به DNS Server های مربوط به هر دامنه در کنترل پنل اصلی دامنه وجود دارد که در اختیار صاحب دامنه می باشد.

 

نام دامنه چيست؟

بازگشت به صفحه راهنمای سايت

اين راهنما شرحی غيرفنی برای آشنايی با سيستم نام دامنه (DNS) است.

سيستم نام دامنه (DNS) کاربران را در يافتن راه خود گرداگرد اينترنت ياری می‌نمايد.  هر کامپيوتر روی اينترنت دارای يک آدرس است.  اين آدرس که مشابه شماره تلفن می‌باشد، رشته‌ای نسبتاً پيچيده از اعداد است که به آن آدرس IP می‌گويند (IP مخفف پروتوکول اينترنت يا Internet Protocol است.)

به ياد داشتن اين آدرس برای همه دشوار است.  سيستم نام دامنه، اين دشواری را با استفاده از يک نام که مجموعه‌ای از حروف آشنا می‌باشد به جای آدرس IP حل می‌کند.  مثلاً، به جای وارد کردن آدرس x66.218.71.91، می توانيد نام www.yahoo.com را وارد نمائيد.  سيستم نام دامنه، وسيله‌ايست که حفظ کردن و به خاطر سپردن آدرس‌های اينترنتی را آسان می‌سازد.

هدف سيستم نام دامنه اين است که هر کسی در هر گوشه از جهان با وارد کردن نام دامنه يک وب‌سايت، آدرس IP آن را بيابد.  علاوه بر اين، نامهای دامنه در دسترسی به آدرس‌های پست الکترونيکی و نيز ساير کاربردهای اينترنتی، استفاده می‌گردد.

"ثبت" يک نام دامنه به چه معناست؟

هنگامی که شما يک نام دامنه را ثبت می‌نمائيد، يک يک مدخل در فهرست تمامی نام‌های دامنه وارد می‌شود.  اين به کاربران در سراسر جهان اجازه می‌دهد تا به وسيله آن نام دامنه به آدرس اينترنتی شما دسترسی داشته باشند.

يک نام برای چه مدتی ثبت می‌شود؟  آيا آن نام قابل تمديد است؟

اين مدت برای نامهای با پسوندهای مختلف تفاوت می‌کند، ولی مضربی از يک سال می‌باشد.  حداکثر زمان يک ثبت، 10 سال می‌باشد.

دامنه‌های سطح بالای جهانی کدامها هستند؟

.com

.net

.org

.name

.info

.biz

.coop

.pro

.aero

.museum

دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها کدامها هستند؟

ليست کامل آنها را ملاحظه نمائيد.

پشت پرده چه روی می‌دهد؟

آنچه در پشت پرده روی می‌دهد، کمی پيچيده‌تر است.

در يک آدرس اينترنتی، مثل yahoo.com، بخش .com به نام "دامنه سطح بالا" يا TLD موسوم است.   سازمانهای فعال در ثبت دامنه‌های سطح بالا، از پايگاه‌های داده بزرگی حاوی اطلاعات نامهای تحت هر دامنه سطح بالا نگه‌داری می‌نمايند.  به عنوان مثال، پايگاه‌داده سازمان مخصوص ثبت دامنه سطح بالای .com، شامل آدرس اينترنتی yahoo.com می‌باشد.  بنابراين، در تلاش برای يافتن آدرس اينترنتی متعلق به yahoo.com، کامپيوتر شما ابتدا بايد پايگاه داده سازمان ثبت .com را بيابد.  اين امر چگونه انجام می‌گيرد؟

درون قلب سيستم نام دامنه، 13 کامپيوتر مخصوص به نام سرويس‌دهنده‌های ريشه قرار دارند.  آنها توسط سازمان ICANN اداره می‌شوند، و در سراسر جهان توزيع شده‌اند.  هر 13 کامپيوتر حاوی اطلاعات يکسانی هستند، و تعدد آنها به منظور تقسيم بار کاری و پشتيبانی از يکديگر می‌باشد.

ممکن است بپرسيد به چه دليلی اين سرويس‌دهنده‌های ريشه اين اندازه اهميت دارند؟  دليل اين اهميت، اين است که اين کامپيوترها، حاوی آدرس‌های اينترنتی سازمانهای ثبت دامنه‌های سطح بالا، شامل سازمانهای ثبت جهانی، مثل .com، و نيز 244 سازمان ثبت مخصوص دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها (مثل .ir برای ايران، .fr برای فرانسه، و غيره) می‌باشند.  اين اطلاعات، حياتی می‌باشد.  اگر اين اطلاعات 100% صحيح نباشد، و يا مبهم باشد، ممکن است يافتن يک سازمان ثبت کليدی در اينترنت ميسر نباشد.  بياييد ببينيم اين اطلاعات چگونه مورد استفاده قرار می‌گيرد.

هزاران کامپيوتر در سرتاسر جهان پخش شده‌اند، که وظيفه‌شان يافتن آدرس‌های متعلق به هر نام می‌باشد.  آنها به طور مداوم به ذخيره اطلاعاتی که در پاسخ به درخواست‌های اطلاعاتشان از سرويس‌دهنده‌های ريشه دريافت می‌کنند، می‌پردازند.  هدف از استفاده از آنها، پاسخ به درخواست‌های کاربران در يافتن آدرس‌های اينترنتی مربوط به يک نام دامنه می‌باشد.

هنگامی که کاربری، تقاضای يافتن آدرس نام دامنه yahoo.com را می‌کند، اين درخواست به يکی از اين کامپيوترهای محلی ارجاع داده می‌شود.  آن کامپيوتر، نام دامنه را به اجزايش تقسيم می‌کند.  آدرس سازمان ثبت .com برای آن کامپيوتر معلوم است، چرا که قبلاً آن را از يکی از سرويس‌دهنده‌های ريشه گرفته است.  بنابراين، اين کامپيوتر، درخواست را به پايگاه داده سازمان ثبت .com ارجاع می‌دهد.  پاسخ اين درخواست، به کامپيوتر کاربر فرستاده می‌شود.  بدين سان، آدرس اينترنتی yahoo.com پيدا می‌شود!

اين کامپيوترهای محلی، و سرويس‌دهنده‌های ريشه حاوی اطلاعات يکسانی هستند، پس چرا از آنها استفاده می‌کنيم و مستقيماً درخواست را به سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌فرستيم؟  پاسخ، به دليل افزايش کارايی است. سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌توانند صدها ميليارد درخواست را در روز پردازش کنند.

 

 

 

DNS چیست ؟

سیستم نامگذاری حوزه ( DNS) سیستمی است که طبق اصول ان کامپیوتر ها توانایی برقراری ارتباط با یکدیگر و انجام فعالیتهایی از قبیل تبادل نامه های الکترونیکی و یا نمایش صفحات وب را خواهند داشت. وقتی کاربری در اینترنت قصد برقراری ارتباط با مکان  خاصی را داشته باشد فرضا بازدید از یک وب سایت ادرس اینترنتی ان را تایپ می کند مثل www.metahouse.com پروتکل اینترنت (IP) از اطلاعات ادرس اینترنتی و  DNS برای ارسال نامه الکترونیکی و سایر اطلاعات از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر استفاده میکند.به عنوان مثال  DNS متن کاملآ انگلیسی www.metahouse.com را به اعدادی تبدیل می کند که کامپیوتر های متصل به اینترنت بتوانند ان را درک کنند مانند: 123.21.43.121 برای انکه این کار به خوبی انجام شود اینترنت به چندین حوزه اصلی سازماندهی شده است. منظور از حوزه های اصلی همان حروف انتهایی یک ادرس هستند مانند com. در ادرس فوق. تعدادی از حوزه های متداول عبارتند از: com. (تجاری) / edu. (اموزشی) / gov. (دولتی) / mil. (نظامی) / net. (مراکز خدمات اینترنت و شبکه) و org. (سازمان). به دلیل افزایش تصاعدی تعداد سایت های اینترنت سیستم نامگذاری حوزه در حال گسترش است و حداقل 7 حوزه دیگر نیز مانند: web. (برای وب) به ان افزوده شده است. در خارج از امریکا برای مشخص کردن حوزه ها فقط از 2 حرف استفاده میشود مانند : au. برای استرلیا یا ir. برای ایران.

 

حوزه ها به صورت سلسه مراتبی سازماندهی می شوند در نتیجه حوزه های فرعی بسیاری به عنوان زیر مجموعه های حوزه های اصلی وجود دارند. به عنوان مثال برای انکه به چگونگی عملکرد DNS و حوزه ها پی ببرید به ادرس اینترنتی مربوط به سازمان فضایی امریکا (nasa) : یعنی spacelink.msfc.nasa.gov توجه کنید حوزه اصلی gov. است که نشان دهنده دولتی بودن سایت است. زیر حوزه مربوطه NASA. نشان دهنده حوزه NASA (سازمان ملی هوانوردی و فضانوردی امریکا) است و در زیر ان msfc. (مرکز هوانوردی مارشال) یکی از چندین شبکه کامپیوتری NASA قرار دارد. نهایتآ spacelink نشان دهنده کامپیوتری در NASA است که طرح spacelink را اجرا میکند. ادرس IP عددی مربوط به spacelink طی سالها تغییر کرده اما ادرس اینترنت ان ثابت باقی مانده است.

سیستم DNS این گونه تغییرات را (مانند انچه بدان اشاره کردیم) ثبت میکند بدین ترتیب حتی زمانی که ادرس IP تغییر کند در صورتی که ادرس اینترنتی مورد مورد استفاده قرار گیرد نامه های الکترونیکی همیشه به ادرس صحیح ارسال خواهند شد. کامپیوتر هایی موسوم به سرورهای نام (Name Server) مسئول ردیابی چنین تغییراتی و ترجمه انها به ادرس IP و ادرس حوزه و بالعکس هستند. همچنین سرورهای نام برای اطمینان از ارسال نامه های الکترونیکی مورد نظر به ادرس صحیح با DNS همکاری میکنند. بعلاوه زمانی که ادرس وب (URL) را تایپ میکنید این سرورها تضمین می کنند که به مکان صحیح ارجاع داده شوید و در خاتمه انها مسئول مسیر یابی صحیح تمامی پیامها و ترافیک در اینترنت هستند.

اینترنت نمی تواند ادرس های اینترنتی حرفی- عددی مانند [e-mail] را تجزیه و تحلیل کند در نتیجه سرورهای نام ان ادرس را  به ادرس IP عددی مناسب مانند 163.52.128.72 تبدیل کند. سرورهای نام حاوی جدول هایی هستند که ادرس های اینترنتی حرفی- عددی را به ادرسهای IP عددی مطابقت میدهند.

خراب آلات :

 

واقعاً حیف شد ! به علت مشغله کاری زیاد نتوانستم در بحث ، در هم کوبیده شدن ( آقا چه اشکالی دارد بگذارید دل بچه خوش باشد ) امنیت وب به طور فعال شرکت کم ، اما به نظر من در دنیای سایبر دیگر هک شدن و به طور خصوصی تر تغییر صفحات فقط کاری بچه گانه است و نماد از قدرت و انتقام گیری نیست ، اگر این گروه حرفی برای گفتن داشت مسلما خسارات جبران ناپذیری برای انتقام گیری به این سایت وارد میکرد (البته به یقین خدمت عزیزان عرض میکنم که یک سایت اطلاع رسانی که خود آنها از ان استفاده میکنند  هیچ گونه توجهی برای انجام اینگونه اعمال ندارد ) و صد البته چرا سایت بلکه به Host و حتی بالاتر  ، وارد کردن صدمات فیزیکی . اما در واقع به قول امیر حسین یک عده لمر بسیار کوچکتر از این حرف ها هستند که بخواهند یک ذره بالای سر خود را نگاه کنند.

 

معمولا در بحث انتقام طرفها از حداکثر قدرت خویش استفاده میکنند تا صدمات زیادی به هم وارد کنند و باز بسیار دیده شده حتی آنگونه کار میکنند تا طرف اصلا فکر نکند که خسارت هنگفتی به او وارد شده تا در موقع مناسب ضربه ای سهمگین تر به او بزنند ، اما واقعاً این بچه بازی ها چه معنی دارد ، فکر میکنم سطح دید این افراد و سطح علمی آنها بسیار پایین است که اینگونه فکر میکنند !!

 

Reverse DNS چیست ؟

 

شرح :

 

در واقع عمل تبدیل یک IP به نام دامنه را عمل Reverse DNS میگویند ؛ این عمل دقیقا بر عکس کار DNS است ، همانگونه که همه میدانیم در عمل DNS ما نام دامنه را وارد کرده و با استفاده از این سرویس به شماره IP آن دسترسی پیدا میکنیم ، اما در Reverse DNS دقیقا کر بر عکس است .

 

مثلا  : سیستمی با IP 192.2.4.86 برابر میشود با www.exmaple.com و البته شاید چندین نام را به ما باز گرداند که در اکثر مواقع اینگونه است .

           

مورد کاربرد :

کاملا واضح است اما ، این عمل بیشتر هنگامی مورد استفاده واقع میشود که ما بخواهیم ببینیم روی یک Host چند سایت وجود دارد و نام آن ها چیست ، و اطلاعاتی از این قبیل را بدست بیاوریم . برای بدست آوردن اطلاعات بیشتر میتوانید به اینجا مراجعه کنید .

 

تکنیک مشابه :

                        متد دیگری هم وجود دارد به نام Reverse IP که تقریبا مشابه بالایی است .

 

DNS مخفف عبارت Domain Name Service می باشد . وظیفه این سرویس تبدیل نام دامنه به یک IP می باشد. کاربرد DNS زمانی مشخص می شود که شما نام دامنه ای نظیر rahjoo.net را صفحه مرورگروب خود وارد می کنید. در ساده ترین حالت نام این دامنه به IP متناظر آن تبدیل شده و پس از یافتن سروری که این IP به آن اشاره دارد ، دامنه rahjoo.net برای شما نمایش داده می شود. علاوه بر این برای هر دامنه اطلاعات DNS نگهداری می شود بدین صورت که برای هر دامنه حداقل یک DNS server تعریف می شود که اطلاعات مربوط به دامنه در آن سرور ذخیره شده. هر زمان که DNS بخواهد نام دامنه را به IP تبدیل کند باید اطلاعات مربوط به دامنه را از DNS server هایی که برای دامنه تعریف شده است درخواست نماید. اطلاعات مربوط به DNS Server های مربوط به هر دامنه در کنترل پنل اصلی دامنه وجود دارد که در اختیار صاحب دامنه می باشد.

 

نام دامنه چيست؟

بازگشت به صفحه راهنمای سايت

اين راهنما شرحی غيرفنی برای آشنايی با سيستم نام دامنه (DNS) است.

سيستم نام دامنه (DNS) کاربران را در يافتن راه خود گرداگرد اينترنت ياری می‌نمايد.  هر کامپيوتر روی اينترنت دارای يک آدرس است.  اين آدرس که مشابه شماره تلفن می‌باشد، رشته‌ای نسبتاً پيچيده از اعداد است که به آن آدرس IP می‌گويند (IP مخفف پروتوکول اينترنت يا Internet Protocol است.)

به ياد داشتن اين آدرس برای همه دشوار است.  سيستم نام دامنه، اين دشواری را با استفاده از يک نام که مجموعه‌ای از حروف آشنا می‌باشد به جای آدرس IP حل می‌کند.  مثلاً، به جای وارد کردن آدرس x66.218.71.91، می توانيد نام www.yahoo.com را وارد نمائيد.  سيستم نام دامنه، وسيله‌ايست که حفظ کردن و به خاطر سپردن آدرس‌های اينترنتی را آسان می‌سازد.

هدف سيستم نام دامنه اين است که هر کسی در هر گوشه از جهان با وارد کردن نام دامنه يک وب‌سايت، آدرس IP آن را بيابد.  علاوه بر اين، نامهای دامنه در دسترسی به آدرس‌های پست الکترونيکی و نيز ساير کاربردهای اينترنتی، استفاده می‌گردد.

"ثبت" يک نام دامنه به چه معناست؟

هنگامی که شما يک نام دامنه را ثبت می‌نمائيد، يک يک مدخل در فهرست تمامی نام‌های دامنه وارد می‌شود.  اين به کاربران در سراسر جهان اجازه می‌دهد تا به وسيله آن نام دامنه به آدرس اينترنتی شما دسترسی داشته باشند.

يک نام برای چه مدتی ثبت می‌شود؟  آيا آن نام قابل تمديد است؟

اين مدت برای نامهای با پسوندهای مختلف تفاوت می‌کند، ولی مضربی از يک سال می‌باشد.  حداکثر زمان يک ثبت، 10 سال می‌باشد.

دامنه‌های سطح بالای جهانی کدامها هستند؟

.com

.net

.org

.name

.info

.biz

.coop

.pro

.aero

.museum

دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها کدامها هستند؟

ليست کامل آنها را ملاحظه نمائيد.

پشت پرده چه روی می‌دهد؟

آنچه در پشت پرده روی می‌دهد، کمی پيچيده‌تر است.

در يک آدرس اينترنتی، مثل yahoo.com، بخش .com به نام "دامنه سطح بالا" يا TLD موسوم است.   سازمانهای فعال در ثبت دامنه‌های سطح بالا، از پايگاه‌های داده بزرگی حاوی اطلاعات نامهای تحت هر دامنه سطح بالا نگه‌داری می‌نمايند.  به عنوان مثال، پايگاه‌داده سازمان مخصوص ثبت دامنه سطح بالای .com، شامل آدرس اينترنتی yahoo.com می‌باشد.  بنابراين، در تلاش برای يافتن آدرس اينترنتی متعلق به yahoo.com، کامپيوتر شما ابتدا بايد پايگاه داده سازمان ثبت .com را بيابد.  اين امر چگونه انجام می‌گيرد؟

درون قلب سيستم نام دامنه، 13 کامپيوتر مخصوص به نام سرويس‌دهنده‌های ريشه قرار دارند.  آنها توسط سازمان ICANN اداره می‌شوند، و در سراسر جهان توزيع شده‌اند.  هر 13 کامپيوتر حاوی اطلاعات يکسانی هستند، و تعدد آنها به منظور تقسيم بار کاری و پشتيبانی از يکديگر می‌باشد.

ممکن است بپرسيد به چه دليلی اين سرويس‌دهنده‌های ريشه اين اندازه اهميت دارند؟  دليل اين اهميت، اين است که اين کامپيوترها، حاوی آدرس‌های اينترنتی سازمانهای ثبت دامنه‌های سطح بالا، شامل سازمانهای ثبت جهانی، مثل .com، و نيز 244 سازمان ثبت مخصوص دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها (مثل .ir برای ايران، .fr برای فرانسه، و غيره) می‌باشند.  اين اطلاعات، حياتی می‌باشد.  اگر اين اطلاعات 100% صحيح نباشد، و يا مبهم باشد، ممکن است يافتن يک سازمان ثبت کليدی در اينترنت ميسر نباشد.  بياييد ببينيم اين اطلاعات چگونه مورد استفاده قرار می‌گيرد.

هزاران کامپيوتر در سرتاسر جهان پخش شده‌اند، که وظيفه‌شان يافتن آدرس‌های متعلق به هر نام می‌باشد.  آنها به طور مداوم به ذخيره اطلاعاتی که در پاسخ به درخواست‌های اطلاعاتشان از سرويس‌دهنده‌های ريشه دريافت می‌کنند، می‌پردازند.  هدف از استفاده از آنها، پاسخ به درخواست‌های کاربران در يافتن آدرس‌های اينترنتی مربوط به يک نام دامنه می‌باشد.

هنگامی که کاربری، تقاضای يافتن آدرس نام دامنه yahoo.com را می‌کند، اين درخواست به يکی از اين کامپيوترهای محلی ارجاع داده می‌شود.  آن کامپيوتر، نام دامنه را به اجزايش تقسيم می‌کند.  آدرس سازمان ثبت .com برای آن کامپيوتر معلوم است، چرا که قبلاً آن را از يکی از سرويس‌دهنده‌های ريشه گرفته است.  بنابراين، اين کامپيوتر، درخواست را به پايگاه داده سازمان ثبت .com ارجاع می‌دهد.  پاسخ اين درخواست، به کامپيوتر کاربر فرستاده می‌شود.  بدين سان، آدرس اينترنتی yahoo.com پيدا می‌شود!

اين کامپيوترهای محلی، و سرويس‌دهنده‌های ريشه حاوی اطلاعات يکسانی هستند، پس چرا از آنها استفاده می‌کنيم و مستقيماً درخواست را به سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌فرستيم؟  پاسخ، به دليل افزايش کارايی است. سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌توانند صدها ميليارد درخواست را در روز پردازش کنند.

 

Yahoo! Messenger 8.1.0.209

 

Yahoo! Messenger 8.1.0.209

download

multi

ACDSee Pro Photo Manager9.55

 

Standard:
49DDVK-FG3YH-3CCBS6-JTMZQZ3
43JDRK-KWRN6-4VNF3K-HG6DVLH
4F9DPK-LP5JL-S3D5VN-JBDNF6V
43SDZK-GKDF4-N3T5VY-3B3TZ65
43ND2K-3FRT8-B8X9GT-4CPHZYN
48BD3K-T3Y8P-KTT628-3M23NSM
4FXD9K-V63GT-6Q6VDC-GXNPMZW
43RDDK-97XBB-FCYXZ6-HXGZ7HT
43HDLK-V5QHV-38JK2M-4RRRMLC
437D4K-NVVHZ-WKPWDQ-3XSRGN9
4FRDDK-VXVXW-PPRWCH-GZSHYRG
493DWK-3JZ9K-4GJCQQ-G33V4LN
49YDSK-2KMXK-W54SQF-3STT2V5
498DSK-V2V37-785DCZ-HGFWH4K

Professional:
DKXDVH-3348T-3NHQXB-GHCPRXQ

download

keygen